ทว่า… หอคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์หาใช่สถานที่ที่ใครจะมาแสดงอำนาจบาตรใหญ่ได้ตามใจชอบ!
การริอ่านลงมือในหอคัมภีร์ คือการตัดสินใจที่โง่เขลาและไร้สติอย่างถึงที่สุด!
เพียงพริบตาเดียว ก่อนที่ฝ่ามือของเฉียนเล่อฉือจะเฉียดถึงตัวเมิ่งฝาน ร่างของเขาก็พลันลอยละลิ่วขึ้นสู่ใจกลางอากาศ พุ่งทะยานออกไปไกลกว่าสิบเมตร ก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้นอย่างรุนแรงที่หน้าประตูใหญ่ของหอคัมภีร์
ผู้ที่ลงมือครั้งนี้คือบุคคลที่เมิ่งฝานพอจะคุ้นหน้าอยู่บ้าง เขาคือชายวัยกลางคนผู้มีบุคลิกเงียบขรึมและแทบไม่เคยปริปากเอ่ยคำกับผู้ใด ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลชั้นแรกของหอคัมภีร์
ผู้คนในสำนักต่างเรียกขานเขาว่า ‘ศิษย์พี่จิน’
หากจะเทียบเคียง ตำแหน่งของศิษย์พี่จินในหอคัมภีร์ ย่อมทัดเทียมกับศิษย์พี่หลัวแห่งหอศาสตรา และคนระดับเฉียนเล่อฉือย่อมมิมีค่าพอให้ผู้เฒ่าหวังต้องลดตัวลงมาลงมือเอง
ก็เปรียบเสมือนหากมีใครมาหาเรื่องที่หอศาสตรา ย่อมเป็นศิษย์พี่หลัวที่ต้องออกหน้ารับมือ มิใช่เรื่องที่จะถึงมือผู้อาวุโสหลินได้โดยง่าย เว้นเสียแต่ว่าผู้มาเยือนจะเป็นยอดฝีมือที่ร้ายกาจเกินต้านทาน!
