บทที่ 53 พูดจบแล้วก็ไสหัวไป!
เรื่องที่เฉียนเล่อฉือเพียรพยายามตามเกี้ยวพาราสีหลี่เสวี่ยโหรวนั้น เมิ่งฝานย่อมรู้ดีอยู่เต็มอก แต่เดิมเขาหาได้ใส่ใจเรื่องนี้นัก เพราะเห็นว่าหลี่เสวี่ยโหรวมีสิทธิ์ที่จะเลือกเส้นทางความรักของนางเอง จะพึงใจในตัวเฉียนเล่อฉือหรือไม่ ย่อมสุดแท้แต่การตัดสินใจของนาง
ทว่าบัดนี้สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว เฉียนเล่อฉือผู้นี้เคยคิดร้ายหมายเอาชีวิตเขา และเมิ่งฝานก็มิใช่พ่อพระที่จะยอมเอาคุณล้างแค้น หนี้แค้นที่เฉียนเล่อฉือก่อไว้ ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องทวงคืนอย่างสาสมแน่นอน!
“พี่เมิ่งฝาน ท่าน… ท่านบรรลุถึงระดับวรยุทธ์แท้จริงแล้วหรือ?” หลี่เสวี่ยโหรวตกตะลึงจนนิ่งค้าง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
นี่มันเพิ่งผ่านไปนานเท่าใดกัน?
เพิ่งแยกจากกันเพียงสามเดือนเศษ พี่เมิ่งฝานกลับก้าวกระโดดข้ามกำแพงสูงชันทั้งระดับรวบรวมลมปราณและระดับวรยุทธ์แท้จริงมาได้เชียวรึ?
ต้องรู้ก่อนว่าครั้งสุดท้ายที่พบกัน พี่เมิ่งฝานยังมิอาจสัมผัสได้แม้แต่ไอปราณเสียด้วยซ้ำ!