?”
เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ได้อ่อนแอ ซ้ำยังแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาไม่น้อย
อายุยังน้อยก็สามารถใช้วิชาที่ร้ายกาจเช่นนี้ได้แล้ว นี่มันปีศาจชัด ๆ!
เขากล้ารับประกันเลยว่า ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ จะต้องประเมินความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเฝ่ยไป๋ลู่ต่ำไป
ถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป ผู้คนจำนวนมากจะต้องตกใจแน่
นี่มันคือข่าวด่วนประเด็นร้อน!
เมฆดำสลาย ดวงจันทร์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง หมอกในที่รกร้างหายไปอย่างไร้ร่องรอย สิ่งที่พลุ่งพล่านอยู่ในความมืดซ่อนตัวลึกยิ่งขึ้น
แสงจันทร์สีขาวสุกสกาวสาดส่องลงมาบนใบหน้าเฝ่ยไป๋ลู่
เธอลดสายตาลงมองเหมียวจื่ออั๋ง ดวงตาสีดำขลับไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ “แล้วยังไง?”
ภายใต้ดวงตาคู่นี้ไม่อาจเก็บซ่อนความลับใดไว้ได้
หัวใจของเหมียวจื่ออั๋งหดตัวไม่กล้ามองตรงไปที่เฝ่ยไป๋ลู่
ความคิดอันยุ่งเหยิงพลันมลายหายไป
“เหอะ ๆ ไม่มีอะไร ๆ ฉันจะปิดปากให้สนิท จะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปแน่นอน!” ชายหนุ่มในตอนนี้ฝืนยิ้มสุด ๆ
ถ้าเขามีหาง ตอนนี้เขาต้องเอาหางมาซุกไว้ที่หว่างขาแน่
เฝ่ยไป๋ลู่ส่งเสียงอืมและไม่พูดอะไรอีก สีหน้ายังคงเฉยชา
ส่วนเหมียวจื่ออั๋งถอนใจโล่งอก
การแข่งขันยังไม่จบ ภารกิจก็ยังไม่เสร็จสิ้น เขายังคิดที่จะกอดต้นขาหัวหน้าเพื่อเอาคะแนนอยู่นะ แต่ว่าจะต้องไม่ทำให้เฝ่ยไป๋ลู่ขุ่นเคือง
ฝนฟ้าคะนองผ่านไป ดินดำที่อุดมสมบูรณ์เปลี่ยนเป็นชุ่มชื้น
เนื้อและเลือดบนฝ่ามือที่ถูกตัดขาดนั้นถูกแมลงซากศพกินจนเกลี้ยง เหลือเพียงกระ
