ดูกที่มีกระดูกข้อต่อชัดเจนซึ่งจมลงไปในดินครึ่งหนึ่ง
เหมียวจื่ออั๋งหยิบท่อนไม้ขึ้นมาใช้เป็นพลั่วและเริ่มขุดดิน
“นายกำลังทำอะไร?” เฝ่ยไป๋ลู่งุนงง
เหมียวจื่ออั๋งทำโครงการใหญ่ของเขาไปพลาง หันมาตอบพลาง “ฝ่ามือนี่กับกระดูกที่ฉันเหยียบอาจเป็นของคนคนเดียวกัน ฉันจะลองดูว่าขุดกระดูกขึ้นมาได้ไหม ถ้าหาซากกระดูกของเธอมารวมกันได้ ก็จะฝังเธอให้ดี ๆ จากนี้จะได้ไม่โผล่มาให้ทุกคนตกใจกลัว”
เฝ่ยไป๋ลู่เลิกคิ้วแล้วมองเหมียวจื่ออั๋งด้วยมุมมองที่ต่างไปจากเดิม
คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมีหัวใจบริสุทธิ์เช่นนี้
แต่ว่า…
“นายหยุดขุดเถอะ ใต้ดินดำมีแต่กระดูก ถ้าเอามารวมเป็นร่างทีละชิ้น ไม่รู้ว่าจะเสร็จวันไหน”
พลันเกิดเสียงดัง ‘แกร๊ก’ เมื่อท่อนไม้ถูกแรงหักออก เหมียวจื่ออั๋งตัวแข็งทื่อ สีหน้าแววตานั้นลังเลและสงสัย นี่มันเรื่องจริงหรือนี่?
พื้นที่รกร้างว่างเปล่านี่คงไม่ใช่สุสานหรอกใช่ไหม?
เฝ่ยไป๋ลู่แตะดินจำนวนหนึ่ง ดินดำอุดมสมบูรณ์จนเหมือนกับบีบน้ำมันและน้ำออกมาได้ในครั้งเดียว
เธอเลียนิ้ว จนเหลือรอยสีแดงจาง ๆ บนปลายนิ้วสีขาว
“นี่มัน…เลือดเหรอ?” เหมียวจื่ออั๋งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
เฝ่ยไป๋ลู่พยักหน้า
ดินชนิดนี้อาจอธิบายได้ว่าแดงจนดำ
นี่คือดินที่ถูกรดด้วยเลือดสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วน
เหมียวจื่ออั๋งช็อกอีกครั้ง “ที่นี่มีคนตายกี่คนกันแน่ ถึงเพาะเลี้ยงดินดำแบบนี้ได้?”
เฝ่ยไป๋ลู่ “แมลงซากศพมีเท่าไหร่ ก็มีคนตายเท่านั้น”
เมื่อ
