คิดถึงแมลงซากศพที่หนาแน่น เหมียวจื่ออั๋งก็หนาวสั่น
“วิธีการของปู่หลานคู่นั้นโหดเหี้ยมมาก!” เขาโกรธจนยั้งอารมณ์ไม่อยู่ “ส่งพวกเรามาที่นี่เพราะคิดจะให้พวกเราเป็นอาหารแมลงซากศพใช่ไหม? พวกเขาทำแบบนี้เพราะกำลังเลี้ยงสิ่งชั่วร้ายไว้สินะ?”
เฝ่ยไป๋ลู่กลับคิดต่างออกไป
“ถ้าพวกเขาต้องการจับเราเป็นอาหารแมลงซากศพ ก็คงไม่พยายามเปลี่ยนชุดไว้ทุกข์ให้พวกเรา แล้วก่อนจะจากไปคงไม่เตือนพวกเราด้วย”
“ฉันกลับคิดว่าพวกเขากำลังช่วยชีวิตพวกเรา คนที่ตายอยู่ที่นี่ทั้งหมดคือคนที่ ‘กำจัดความมืด’ ไม่สำเร็จ”
“กำจัดความมืด? กำจัดความมืดอะไรล่ะ!” เหมียวจื่ออั๋งมึนงงและสับสนกับคำพูดของเธอ
เฝ่ยไป๋ลู่เลียนแบบน้ำเสียงของซูม่านม่านแล้วเอ่ยว่า “คนที่บุกรุกเข้าไปในหมู่บ้านจะถูกเทพเจ้าสาปทุกคน”
เหมียวจื่ออั๋งตัวสั่น เทพเจ้าเหรอ?
“ฆ่าคนมากขนาดนี้ ต้องเป็นเทพเจ้าที่ชั่วร้ายแน่!”
“เป็นคำสาปของเทพเจ้า หรือความชั่วร้ายของมนุษย์ จะรู้ได้ก็ต่อเมื่อเข้าไปในหมู่บ้านเท่านั้น” เฝ่ยไป๋ลู่มองไปยังทิศทางที่ซูม่านม่านจากไป
มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นเส้นโค้ง สีหน้าสงบ
