“ถึงจะหมดหวังกับดาบฝูซี แต่ในสำนักกระบี่ซู่ซันแห่งนี้ ยังมีศาสตราวุธเลิศล้ำอีกมากมาย และส่วนใหญ่ก็สถิตอยู่ในหอศาสตราแห่งนี้มิใช่หรือ!”
หอศาสตรา บัดนี้กลายเป็นดั่งสวนหลังบ้านของเขาไปเสียแล้ว
ในตอนนี้เขาสามารถเข้าออกชั้นสองของหอศาสตราได้อย่างอิสระ ศาสตราวุธชั้นยอดเหล่านั้น ผู้อาวุโสหลินย่อมไม่ขัดศรัทธาหากเขาจะขอสัมผัสเพื่อชื่นชม
แท้จริงแล้ว เขาไม่ได้ขาดแคลนต้นกำเนิดกระบี่เลยแม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น เหนือชั้นสองยังมีชั้นสาม และยังมีชั้นสี่ชั้นห้าที่รอคอยการค้นพบอยู่
ด้วยความมุ่งมั่นต่ออนาคตอันสดใส เมิ่งฝานจึงมิอาจข่มตาหลับได้ตลอดทั้งคืน เขาจมดิ่งอยู่กับการขัดเกลาพลังอย่างเงียบเชียบจนถึงรุ่งสาง
ครั้นแสงตะวันแรกปรากฏ เขาก็ลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังชั้นสองของหอศาสตราตามกิจวัตร เพื่อเข้าพบผู้อาวุโสหลิน
“ข้าก็นึกว่าเจ้าจะเอาแต่ซุกตัวอยู่ในหอคัมภีร์ถึงสิบวันสิบคืนเสียอีก ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกลับมาตั้งแต่เมื่อคืน” ผู้อาวุโสหลินเอ่ยทักเมิ่งฝาน
