งวินเซนต์เขากำลังใช้ชีวิตเหล่านั้น และทันใดนั้น เขาก็เริ่มรู้สึกเหงามากทุกวันทำสิ่งเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาไม่มีการเปลี่ยนแปลงในกิจวัตรประจำวัน และแม้แต่ความแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวันก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม
ควินน์สงสัยว่าเขาจะใช้ชีวิตแบบนี้ได้หรือไม่ และชีวิตของเขาที่ปราสาทจะแตกต่างออกไปไหมถ้าเขาทำแบบนั้น
ขณะที่ควินน์กำลังใช้ชีวิตในร่างของวินเซนต์ ชีวิตของคนอื่นๆ ก็ยังคงดำเนินต่อไปเช่นกันและนี่ก็เป็นจริงสำหรับคนหนึ่งโดยเฉพาะสำหรับหญิงสาวผมดำยาวที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน โดยมีกองเอกสารสูงท่วมอยู่ตรงหน้าเธอ
“อ๊ากกก! นี่มันอะไรกันเนี่ยพวกเขาจำเป็นต้องรู้ทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นจริงๆ เหรอ!”เธอร้องตะโกนราวกับจะดึงผมตัวเองออกมา
ทันใดนั้น ชายที่มาคลับกับเธอในวันนั้นก็เดินมาที่โต๊ะทำงานของเธอและโยนกระดาษหลายแผ่นลงไปเคธี่ยกศีรษะขึ้นมองดู และแต่ละแผ่นก็มีรูปถ่ายอยู่ที่มุมขวาบน
“นี่คือคนจากคลับเหรอ กาวิน?” เคธี่ถาม
“ใช่ มันแปลกหน่อยๆครอบครัวของพวกเขาดูเหมือนจะไม่กังวลว่าพวกเขาหายไปไม่มีใครเลย แต่ที่ทำงานของพวกเขาต่างหากที่เป็นคนแจ้งความคนหายเห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งที่ทำงานกับพวกเขากังวลและไปหาเขาแต่เมื่อเขาไปถึงอพาร์ตเมนต์ของเขา ก็ไม่มีร่องรอยว่าเขาเคยกลับมาที่นั่นเลย” กาวินอธิบาย
“งั้นสถานที่สุดท้ายที่พวกเขาถูกพบก็คือไนท์คลับนั่นเหรอ?” เคธี่ถามด้วยสีหน้าไม่พอใจขณะที่เธอนึกถึ
