นผู้คนมารวมตัวกันเพียงเพื่อเพลิดเพลินกับมื้ออาหารแต่เขาจะไม่มีวันได้สัมผัสความสุขแบบนั้นแต่วินเซนต์และแวมไพร์คนอื่นๆ สามารถชื่นชมรสชาติของแอลกอฮอล์ชั้นดีได้
“อืม สงสัยจังว่าเจ้าของผู้ยิ่งใหญ่มาทำอะไรที่นี่ต่อหน้าคนธรรมดาอย่างพวกเรา” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งกล่าว
ปกติแล้ววินเซนต์จะไม่จำเสียงของทุกคนที่เขาเคยพบแต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขากลับจำเสียงนี้ได้และเมื่อเขาหันกลับไป เขาก็เห็นหญิงสาวที่เขาเคยช่วยไว้ในคืนนั้นจริงๆคราวนี้เธอสวมชุดเดรสสีแดงสวยงามที่อวดส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอได้เป็นอย่างดี
ในเวลาเดียวกัน เขาก็เห็นชายที่มากับเธอในคืนนั้นกำลังเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปหาคนแปลกหน้าทีละคนเมื่อเขาหลับตา เขาก็สามารถตั้งใจฟังบทสนทนาของพวกเขาได้
“เฮ้ ผมกำลังตามหาเพื่อนครับ ชื่อเกร็ก เขาควรจะอยู่ที่นี่เขาหน้าตาแบบนี้ครับ?” กาวินถามพร้อมกับหยิบรูปถ่ายออกมา
มันเป็นการโต้ตอบที่แปลก และเขาไม่ได้ระมัดระวังเลยว่าจะถามใครแน่นอนว่า แม้วินเซนต์จะนั่งอยู่บนที่นั่งห่างออกไปเขาก็สามารถมองเห็นและได้ยินทุกอย่าง
‘พวกเขากำลังสืบสวนเรื่องคนหายเหรอ? พวกเขาเป็นตำรวจทั้งคู่เลยเหรอ?’ วินเซนต์คิดแต่นั่นคงไม่สำคัญเท่าไหร่ในวันแบบวันนี้
“มันผิดเหรอที่ผมจะอยู่ที่นี่?” วินเซนต์กล่าวขณะดื่มอีกอึกคนส่วนใหญ่จะจิบวิสกี้ แต่เขากลับดื่มเพียวๆ โดยไม่สะทกสะท้านราวกับว่ามันไม่มีผลหรือไม่มีรสชาติเลย
เมื่อเคธี่เห็นชายคนนั้น เธอก็คิดว่าใครจะด
