บทที่ 47 สุภาพบุรุษแก้แค้น สิบปีก็มิสาย
แม้จะมีคำกล่าวว่า ‘สุภาพบุรุษแก้แค้น สิบปีก็ยังมิสาย’ แต่ในยามนี้ เมิ่งฝานกลับต้องการวิชากระบี่ที่มีท่วงท่าร่ายรำอันงดงามทว่ากินใจความเพียงเปลือกนอกนี้ เพื่อนำมาขัดเกลาทักษะการควบคุมปราณแท้ของตนให้เฉียบคมยิ่งขึ้น เขาจึงทุ่มเทสมาธิศึกษาเคล็ดวิชากระบี่เหินนี้อย่างจริงจัง
ท่านผู้เฒ่าหลินถ่ายทอดเคล็ดวิชาพลางชี้แนะว่า
“เมื่อใดที่เจ้าสามารถควบคุมกระบี่ยาวสิบเล่มให้ลอยตัวนิ่งสงบพร้อมกันได้ โดยมิได้พึ่งพาท่วงท่าร่ายรำที่สวยงามเหล่านั้น นั่นย่อมพิสูจน์ได้ว่าการควบคุมปราณแท้ของเจ้าไร้ซึ่งอุปสรรค และพร้อมที่จะก้าวข้ามเข้าสู่ ระดับวรยุทธ์แท้จริง ได้ทุกเมื่อ!”
เมิ่งฝานพยักหน้าตอบรับด้วยความเลื่อมใส ก่อนจะเริ่มฝึกฝนวิชากระบี่เหินอย่างแน่วแน่
โดยพื้นฐานแล้ว ไม่ว่าจะเป็นวิชากระบี่แขนงใดเขามักจะเรียนรู้ได้รวดเร็วเสมอ ทว่าในช่วงแรกของการฝึกวิชากระบี่เหิน เมิ่งฝานกลับควบคุมกระบี่ได้เพียงเล่มเดียวเท่านั้น ต่อมาในยามค่ำคืนเขาจึงเริ่มคุมได้สองเล่ม และเมื่อเข้าสู่คืนที่สองเขาก็ขยับขึ้นเป็นสามเล่ม
ยิ่งจำนวนกระบี่เพิ่มขึ้น ความยากลำบากก็ทวีคูณเป็นเงาตามตัว
