บทที่ 46 กระบี่คุมใจ หรือ กระบี่ชักนำ?
เมิ่งฝานพยักหน้ารับน้อย ๆ โดยมิได้กล่าววาจาใด
ทว่าภายหลังเสร็จสิ้นการต่อสู้ครานี้ ในส่วนลึกของดวงจิตเขากลับโหยหาการทะลวงเข้าสู่ ‘ขอบเขตวรยุทธ์แท้จริง’ อย่างแรงกล้าและเร่งด่วนยิ่งนัก
นั่นเพราะเขาได้ค้นพบจุดอ่อนอันใหญ่หลวงของตนเองเข้าเสียแล้ว สิ่งนั้นคือพลังจิตที่ยังอ่อนด้อยนัก แม้แต่สุนัขจิ้งจอกผอมโซเพียงตัวเดียวยังสามารถใช้มนต์สะกดจิตล่อลวงเขาให้ตกอยู่ในห้วงมายาได้
หากพลังจิตของตนเข้มแข็งพอกว่านี้ มีหรือจักถูกมายาภาพชั้นต่ำหลอกเอาได้!
และเมื่อใดที่ผู้บำเพ็ญบรรลุถึงขอบเขตวรยุทธ์แท้จริง ย่อมสามารถเริ่มฝึกฝนศาสตร์แห่งการภาวนาจิตเพื่อเคี่ยวกรำพลังจิตสำนึกให้แก่กล้า
เมื่อถึงขั้นนั้น… ย่อมมีหวังจักบรรลุถึงขั้น ‘วิญญาณแห่งกระบี่’ ซึ่งเมื่อนั้นต่อให้เป็นภูตผีปีศาจตนใดก็มิอาจรุกล้ำกล้ำกรายเข้าสู่มโนสำนึกของเขาได้อีกต่อไป
ในตอนนั้นเอง ท่านผู้เฒ่าหลินก็เยื้องกรายออกมาจากเงามืด
