บทที่ 43 ตำนานแห่งการเหินกระบี่ทะยานฟ้า
เทือกเขาเทียนซิน?
ทันทีที่ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยพจนารถทั้งสี่คำนั้นออกมา เมิ่งฝานก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งด้วยความงุนงง
นั่นเพราะเขาหาได้เคยสดับนามของสถานที่แห่งนี้มาก่อนไม่ ทว่าก็นับว่ามิใช่เรื่องแปลกอันใดนัก ด้วยตัวเขาในยามนี้เปรียบประหนึ่งกบในสระกว้างที่รู้จักโลกภายนอกเพียงน้อยนิด สถานที่ที่เขารู้จักชื่อเสียงเรียงนามนั้นย่อมมีเพียงหยิบมือเดียว
ภายใต้การนำทางของท่านผู้เฒ่าหลิน เมิ่งฝานได้ก้าวเท้าอำลาอาณาเขตของสำนักกระบี่ซู่ซันเป็นครั้งแรก
ส่วนภาระหน้าที่ในหอศาสตรานั้น ท่านผู้เฒ่าหลินได้มอบหมายให้ศิษย์พี่หลัวเป็นผู้รับผิดชอบดูแลจัดการแทนเป็นการชั่วคราว
ครั้นก้าวพ้นธรณีประตูหอศาสตรา เมิ่งฝานก็เดินตามหลังท่านผู้เฒ่าหลินไปอย่างสำรวม ทว่าในใจกลับมีเรื่องสงสัยจนมิอาจเก็บงำไว้ได้
“ท่านอาจารย์ขอรับ… ท่านสามารถ ‘เหินกระบี่ทะยานนภา’ เฉกเช่นในตำนานที่ผู้คนกล่าวขานกันได้จริงหรือไม่ขอรับ?” เมิ่งฝานเอ่ยถามขึ้นด้วยแววตาเป็นประกาย
“ย่อมได้!” ท่านผู้เฒ่าหลินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง