เมิ่งฝานรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาอย่างมิอาจหักห้าม การได้เหินกระบี่ท่องไปในหมู่เมฆานับเป็นสุดยอดปรารถนาและเป็นภาพลักษณ์อันสง่างามของเหล่านักกระบี่เทพที่คนนับไม่ถ้วนต่างใฝ่ฝันถึง
“เช่นนั้น… เหตุใดท่านอาจารย์จึงต้องให้พวกเราเดินเท้าไปยังเทือกเขาเทียนซินเล่าขอรับ ในเมื่อท่านก็สามารถพาข้าข้ามขอบฟ้าไปได้ด้วยวิถีกระบี่?” เมิ่งฝานถามซ้ำด้วยความฉงน
ท่านผู้เฒ่าหลินปรายตามองเมิ่งฝานด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเอ่ยกลั้นยิ้มว่า “ตัวข้าเหินกระบี่ได้ ทว่าเจ้าทำมิได้!”
เมิ่งฝานรีบแย้งขึ้นทันควัน “ทว่าท่านอาจารย์สามารถพาข้าร่วมทะยานไปด้วยได้มิใช่หรือขอรับ!”
ท่านผู้เฒ่าหลินถึงกับอดรนทนมิไหว ท่านถลึงตาใส่ศิษย์จอมยุ่งพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายระคนอ่อนใจ “ให้ข้าพาเจ้าเหินกระบี่งั้นรึ? เจ้าใช้หัวแม่เท้าส่วนไหนคิดกัน? ด้วยร่างกายที่อ่อนแอประหนึ่งกิ่งไม้แห้งเช่นนี้ หากข้าฝืนพาเจ้าบินทะยานไป เจ้ามิคิดว่าตนเองจักสิ้นใจไวเกินไปหน่อยหรือ?”
เมิ่งฝานรู้สึกจนแต้มยิ่งนัก เขารู้แจ้งว่าตนเองยังอ่อนด้อย ทว่ามินึกเลยว่าจักถึงขั้นที่แม้แต่จะขอซ้อนท้ายกระบี่ไปก็ยังมิอาจทำได้!
