เมิ่งฝานในฐานะศิษย์ผู้หนึ่งของซู่ซัน ย่อมต้องเคยได้ยินตำนานอันเกรียงไกรของกระบี่ปราบอสูรมาบ้าง ทว่าแม้ในยามฝันเฟื่องที่เลอะเทอะที่สุด เขาก็มิกล้านึกฝันว่าในยามที่ตนยังอ่อนแอเยี่ยงมดปลวกเช่นนี้ จะมีวาสนาได้ยลโฉมกระบี่ปราบอสูรด้วยตาตนเอง!
ท่านผู้เฒ่าหลินผู้นี้ แท้จริงแล้วกุมฐานะอันสูงส่งเพียงใดในสำนักกระบี่ซู่ซันกันแน่? เหตุใดจึงสามารถหยิบฉวยกระบี่ปราบอสูรออกมาได้ง่ายดายปานนี้?
ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินบรรยาย!
ทว่า บนตัวกระบี่ปราบอสูรเล่มนี้กลับมิมีไอสังหารหรือ ‘พลังกระบี่ชา’ ปรากฏออกมาเลยแม้แต่น้อย เมิ่งฝานจึงมิอาจมองเห็นภาพความทรงจำใด ๆ ผ่านวิถีกระบี่ของตนได้
เขานึกย้อนถึงคำอธิบายที่ผุดขึ้นมาเมื่อครู่…
[กระบี่ปราบอสูรในสภาวะถูกผนึกอานุภาพ!]
บางทีอาจเป็นเพราะพันธนาการแห่งผนึกนี้เอง ที่ทำให้เขามิอาจสัมผัสถึงพลังกระบี่และมองเห็นความทรงจำส่วนลึกได้ ทว่าเมื่อพิจารณาดูอีกคราก็นับว่าสมเหตุสมผลยิ่งนัก หากเป็นกระบี่ปราบอสูรในสภาพสมบูรณ์พร้อม ท่านผู้เฒ่าหลินคงมิกล้านำออกมาให้เขาดูเป็นแน่
