บทที่ 38 ภายในสามวัน ต้องแจ้งกระจ่างในเพลงกระบี่อสนีบาต
“ท่านผู้เฒ่าหลินมีพระคุณต่อข้านัก ความปรารถนาของท่านก็เปรียบเสมือนความปรารถนาของข้า หากเรื่องหยุมหยิมเหล่านี้มารบกวนการฝึกปรือของเจ้า ข้าเองนี่แหละที่จะรู้สึกผิดจนมิอาจสงบใจได้” ศิษย์พี่หลัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เมิ่งฝานขมวดคิ้วมุ่นพลางแย้งขึ้น “ทว่า…”
“หามีคำว่าทว่าไม่! หน้าที่ของเจ้าในยามนี้มิใช่การปรนนิบัติหอศาสตรา แต่คือการมุมานะฝึกตน!” ศิษย์พี่หลัวตัดบทเมิ่งฝานโดยพลัน พร้อมกับสีหน้าที่แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน
เมื่อเรื่องราวมาถึงขั้นนี้ หากเมิ่งฝานยังดึงดันปฏิเสธ ก็ดูจะกลายเป็นคนมิจดจำความหวังดีของผู้อื่นเสียแล้ว
เขาจึงเอ่ยตอบด้วยท่าทีจำยอม “ตกลงขอรับศิษย์พี่หลัว ข้าจะทำตามที่ท่านว่า… ทว่าเรื่องการเช็ดทำความสะอาดกระบี่ยาวนั้น ขอให้ยังคงเป็นหน้าที่ของข้าเถิดขอรับ! การได้สัมผัสศาสตราเหล่านี้ช่วยให้ข้าหยั่งรู้ถึงวิถีกระบี่ได้ลึกซึ้งยิ่งนัก ซึ่งนับว่าเป็นประโยชน์ต่อการฝึกปรือของข้าอย่างมหาศาล!”
ศิษย์พี่หลัวลังเลอยู่ชั่วครู่ ทว่าเมื่อได้ยินว่ามันส่งผลดีต่อการฝึกตน ในที่สุดเขาก็พยักหน้ายินยอม
