บทที่ 37 ปราณแท้อสนีบาตกับปราณแท้วายุคลั่ง
“เพลงกระบี่ ‘อสนีบาตนฤนาท’ นั้น จำเป็นต้องโคจรพลังร่วมกับ ‘คัมภีร์ปราณบริสุทธิ์แปรสภาพอสนี’ จึงจะสามารถสำแดงอานุภาพที่แท้จริงออกมาได้สืบไป”
“เดิมทีข้ามิตั้งใจจะมอบคัมภีร์เล่มนี้ให้เจ้าเร็วถึงเพียงนี้ ทว่าการแสดงออกของเจ้านั้นเหนือล้ำเกินกว่าที่คาดไว้มากนัก เห็นทีบททดสอบใด ๆ ก็มิจำเป็นสำหรับเจ้าอีกต่อไป!”
ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยกับเมิ่งฝานด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ในถ้อยคำเหล่านั้น มิอาจปกปิดความพึงพอใจล้ำลึกที่มีต่อเมิ่งฝานได้เลยแม้แต่น้อย!
การได้ครอบครองศิษย์ที่มีพรสวรรค์ข้ามขีดจำกัดเช่นนี้ ย่อมเป็นวาสนาอันสูงสุดที่อาจารย์ทุกคนต่างถวิลหา
“ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่เมตตาขอรับ!” เมิ่งฝานกล่าวตอบด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งในพระคุณ
จุดอ่อนที่ใหญ่หลวงที่สุดของเขาในยามนี้ คือการขาดแคลนคัมภีร์บ่มเพาะปราณแท้ระดับสูง
การที่ท่านผู้เฒ่าหลินมอบวิชานี้ให้ จึงเปรียบเสมือนการส่งถ่านกลางหิมะ เป็นการหยิบยื่นสิ่งที่เมิ่งฝานต้องการที่สุดได้ตรงจุดอย่างแม่นยำยิ่งนัก!
