บทที่ 36 คัมภีร์สายฟ้าบริสุทธิ์แห่งหยาง
การท่องจำบทเพลงกระบี่อันสลับซับซ้อนให้ครบถ้วนภายในเวลาเพียงกึ่งชั่วธูปดับ เป็นสิ่งที่ท่านผู้เฒ่าหลินมิอาจเชื่อถือได้เลยแม้แต่น้อย
ทว่าผลลัพธ์ที่ปรากฏกลับเหนือความคาดหมาย…
เมิ่งฝานขยับริมฝีปากร่ายมนตรากระบี่ออกมาอย่างไหลลื่น ถ้อยคำทุกตัวอักษรครบถ้วนกระบวนความมิมีตกหล่นแม้แต่คำเดียว
สิ่งที่วิญญูชนพึงทำได้ เจ้าหนุ่มผู้นี้กลับมิทำสักอย่าง แต่สิ่งที่ยากเกินปุถุชนจะไขว่คว้า เขากลับสำแดงออกมาได้อย่างง่ายดาย
เจ้าเด็กนี่… มิใช่คนธรรมดาสามัญโดยแท้!
ท่านผู้เฒ่าหลินตระหนักถึงข้อนี้อย่างลึกซึ้ง ภายในใจพลันรู้สึกขัดเขินอยู่บ้างที่ปรามาสศิษย์ไว้ในทีแรก ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงความเรียบเฉยมิให้เสียกิริยายอดคน
“ไม่เลว เจ้ามีปฏิภาณเหนือล้ำกว่าสามัญชนอย่างแท้จริง อาจารย์มองคนมิผิดเลยจริง ๆ” ท่านพยักหน้าด้วยความพึงพอใจพลางทอดสายตามองเมิ่งฝาน
เมิ่งฝานเพียงยิ้มตอบอย่างนอบน้อม ท่าทางดูซื่อสัตย์ไร้พิษสง
จากนั้นท่านผู้เฒ่าหลินจึงลุกขึ้นเตรียมจะถ่ายทอดเคล็ดวิชากระบี่อสนีบาตด้วยตนเอง ท่านเอื้อมมือหยิบกระบี่เล่มหนึ่งมาจากแท่นวางศาสตราข้างกาย
