ศิษย์พี่หลัวได้แต่ยืนทอดอาลัยตายอยากในใจ ลำพังเพียงวิชาหน้าหนานี้ เขาก็พ่ายแพ้ต่อเมิ่งฝานอย่างหมดรูปแล้ว เจ้าเด็กนี่มีรูปโฉมหล่อเหลาล่มเมืองยังไม่พอ ยังจะพกความหน้าด้านมาเต็มกระเป๋าอีก แล้วจะเหลือที่ยืนให้คนธรรมดาอย่างเขาบ้างไหม?
ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของท่านผู้เฒ่าหลินกลับไม่จางหายไปเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าท่านไม่ได้รังเกียจท่าที ‘ตีเนียน’ ของเมิ่งฝานแต่อย่างใด ในสายตาของผู้ใหญ่ การที่คนรุ่นหลังกล้าเล่นกล้าหัวเช่นนี้ บางครั้งก็น่าเอ็นดูมากกว่าน่ารำคาญ
“เหตุผลที่ข้าถามถึงความปรารถนาของเจ้า ก็เพราะหากเจ้าสามารถก้าวข้ามธรณีประตูมาเป็นศิษย์สายตรงของข้าได้ ข้าจะบันดาลความปรารถนาให้เจ้าหนึ่งประการ”
“แน่นอนว่ามันต้องอยู่ในขอบเขตความสามารถของข้า แต่จงจำไว้เถิด ขอบเขตที่ข้าทำได้นั้น กว้างใหญ่ไพศาลกว่าที่เจ้าจะจินตนาการไปถึงนัก”
“ทว่า… หากเจ้าปรารถนาจะเป็นศิษย์สืบทอดสายตรงของข้าจริง ภายในสองปีนี้ เจ้าต้องเอาชนะคนผู้หนึ่งให้ได้”
ท่านผู้เฒ่าหลินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเมิ่งฝาน แววตาของท่านในยามนี้ทั้งจริงจังและหนักแน่นจนน่าใจหาย
เอาชนะคนผู้หนึ่งงั้นรึ?
