บทที่ 32 ชั้นสองแห่งหอศาสตรา และท่านผู้เฒ่าหลิน
“ขึ้นไปชั้นสองงั้นรึ?”
เมื่อได้ยินคำกล่าวของศิษย์พี่หลัว เมิ่งฝานก็หันขวับกลับมาทันที แววตาฉายชัดถึงความประหลาดใจ
ชั้นสองของหอศาสตรา สถานที่ที่เขาเฝ้าถวิลหาอยากจะขึ้นไปยลโฉมมานาน แต่ก็มิเคยกล้าบุ่มบ่ามย่างกรายขึ้นไปแม้เพียงก้าวเดียว ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเจียมตัวว่าตนเองเพิ่งจะเข้ามาได้ไม่นาน คงยังไร้ซึ่งคุณสมบัติพอที่จะย้ายลำดับขึ้นไปชั้นที่สูงกว่า
เขาเฝ้ารอคอยจังหวะที่ศิษย์พี่หลัวจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนด้วยตนเองมาตลอด และในที่สุด วันนั้นก็มาถึง
“ขึ้นไปชั้นสองเพื่อการใดกันขอรับ?” เมิ่งฝานอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความข้องใจ
ก่อนหน้านี้ศิษย์พี่หลัวไม่เคยปริปากถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย เหตุใดจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนใจ แล้วเป้าหมายของการขึ้นไปครั้งนี้คืออะไรกันแน่
ศิษย์พี่หลัวลูบเคราเบา ๆ พลางเอ่ย “ถึงเวลาที่ข้าจะพาเจ้าไปพบ ‘ท่านผู้เฒ่าหลิน’ เสียที ในเมื่อเจ้าสามารถทนทานต่อไอร้ายของกระบี่วิญญาณได้ ข้าเชื่อว่าท่านผู้เฒ่าเองก็คงจะสนใจในตัวเจ้าไม่น้อยเช่นกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเมิ่งฝานก็แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นและคาดหวังอย่างปิดไม่มิด
