เพียงแค่มองดูท่วงท่าของเมิ่งฝาน หลิวเยียนผิงพลันบังเกิดความสว่างไสวในจิตใจ นางตระหนักได้ในทันทีว่าวิชากระบี่วารีคลั่งของนางยังสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดไปได้ไกลยิ่งกว่านี้!
ชั่วอึดใจต่อมา เมิ่งฝานร่ายรำมาถึงกระบวนท่าสุดท้าย
ในจังหวะนั้นเอง เขาพลันเปล่งเสียงกึกก้อง “ศิษย์พี่หลิว… รับกระบี่!”
หลิวเยียนผิงเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ นางเห็นชัดว่าเมิ่งฝานร่ายรำจนจบกระบวนท่าสุดท้ายไปแล้ว ทว่าเขากลับมิได้รั้งกระบี่คืนฝัก แต่วาดกระบี่ยาวฟาดฟันเข้าใส่นางอีกหนึ่งครา!
มันเป็นการฟันกระบี่ที่ดูแสนธรรมดาสามัญ ไร้ซึ่งท่วงท่าสลับซับซ้อน ไร้ซึ่งลวดลายวิจิตรตระการตา เป็นเพียงการฟาดฟันลงมาทื่อ ๆ อย่างเรียบง่ายที่สุดเท่าที่เพลงกระบี่ชุดหนึ่งจะพึงมี
‘วื้ด’
คลื่นพลังกระบี่สายหนึ่งกรีดฝ่าอากาศธาตุ พุ่งตรงดิ่งเข้าหาหลิวเยียนผิงด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย
หลิวเยียนผิงหน้าถอดสี นางรีบโคจรปราณแท้เข้าสู่ศัสตราในมือทันที ก่อนจะตวัดฟันออกไปสุดกำลังเพื่อต้านรับ
‘เคร้ง!’
