หลิวเยียนผิงนึกว่าเขาเกรงกลัวกฎระเบียบ จึงรีบชี้แจง “เจ้าวางใจเถิด กฎการประลองมิได้มีข้อห้ามในเรื่องนี้ การที่เจ้าให้คำชี้แนะแก่ข้าถือเป็นเรื่องของไหวพริบและปัญญา หาใช่การคดโกงไม่ เจ้าไม่ต้องกังวลว่าจะผิดกฎสำนักหรอก”
นางพยายามโน้มน้าวเพื่อขจัดความกังวลให้เขา
ในความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น การแลกเปลี่ยนวิชากระบี่นับเป็นเรื่องสามัญที่ยอมรับได้ ทว่าสิ่งที่น่าตลกคือ… ศิษย์ฝ่ายในระดับฝึกปรือขั้นที่เก้า ผู้ซึ่งเหลือเพียงก้าวเดียวจะบรรลุขอบเขตวรยุทธ์แท้จริง กลับมองว่าการขอคำชี้แนะจากศิษย์ระดับฝึกปรือขั้นที่สองเป็นเรื่องที่ ‘ชอบธรรม’
แม่นางหลิวเยียนผิงผู้นี้ ช่างเป็นคนไร้ยางอาย จนน่าเลื่อมใสจริง ๆ!
เมิ่งฝานส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ “นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องกฎเกณฑ์ของสำนักหรอกครับ”
หลิวเยียนผิงรีบถามซ้ำด้วยความร้อนรน “อ้าว! แล้วมันเป็นปัญหาที่ตรงไหนกันเล่า?”
เมิ่งฝานถอนหายใจเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “มันเป็นปัญหาที่… ท่านต้องเพิ่มเงิน!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวเยียนผิงถึงกับสำลักคำพูดพลางกลอกตาใส่เขาอย่างแรงหนึ่งวงจัง ๆ
