อันที่จริงนางแทบไม่มีมโนภาพเกี่ยวกับมูลค่าของหินวิญญาณสามสิบก้อนเลยแม้แต่นิด ในสายตาของนาง หินวิญญาณสามสิบก้อนกับสามก้อนมันก็ดูไม่ต่างกันเท่าใดนัก
หากเป็นสักสามร้อยก้อน นางก็อาจจะเริ่มรู้สึกเสียดายขึ้นมาบ้างล่ะนะ
เมื่อเห็นนางพยักหน้าตกลงอย่างง่ายดาย หลิวเยียนผิงก็เอ่ยย้ำ “ตกลง! ขอเพียงเจ้าช่วยให้ข้าคว้าชัยเหนือหยางเสี่ยวฮวาได้ หินวิญญาณสามสิบก้อนนี้ย่อมเป็นของเจ้า!”
ทันทีที่ได้ยินคำยืนยัน เมิ่งฝานก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น เขาหันไปจดจ่ออยู่กับการร่ายรำกระบี่ของหยางเสี่ยวฮวาด้วยความตั้งใจยิ่งกว่าเดิม
แม้เขาจะเคยซึมซับวิชา ‘สิบสามกระบี่เมฆหมอก’ มาจากหอตรัสรู้กระบี่ ทว่าฝีมือของคนเหล่านั้นยังห่างชั้นจากหยางเสี่ยวฮวาอยู่มาก อีกทั้งนักยุทธ์แต่ละคนย่อมมีท่วงท่าดัดแปลงและนิสัยส่วนตัวแฝงอยู่ในเพลงกระบี่ เมิ่งฝานจึงจำเป็นต้องพิเคราะห์ทุกกระบวนท่าของนางอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ชั่วอึดใจหนึ่ง ศิษย์ชายที่ประลองอยู่กับหยางเสี่ยวฮวาก็ไม่อาจต้านทานรังสีกระบี่อันรัดกุมได้อีกต่อไปจนต้องพ่ายแพ้ไปในที่สุด หยางเสี่ยวฮวาสะบัดกระบี่เข้าฝักแล้วเดินลงจากเวทีด้วยท่าทีหยิ่งทะนง
