บทที่ 23 สิบยอดศิษย์ใน ปรารถนาครอบครองกระบี่วิญญาณ
เมื่อศิษย์พี่หลัวปลีกตัวออกไปหาซื้อสุรา หน้าที่เฝ้าหอศาสตราในวันนี้จึงตกเป็นของ เมิ่งฝาน เพียงลำพัง
ทว่าหอศาสตราแห่งนี้กลับเงียบเหงาเกินคาด ผู้มาใช้บริการช่างเบาบางนัก หากวันใดมีศิษย์แวะเวียนมาแลกเปลี่ยนหรือรับกระบี่สักเพียงคนเดียว ก็นับว่าวันนั้นมีเรื่องให้ทำแล้ว
ยามบ่ายคล้อย เมิ่งฝานเอนกายลงบนเก้าอี้ ปล่อยใจให้จมดิ่งสู่ห้วงความคิด ในหัวสมองของเขาปรากฏภาพการร่ายรำกระบี่กระบวนท่าต่าง ๆ ที่เคยจดจำมาจากศาลาประลองยุทธ์
เขาพยายามประมวลผลและขัดเกลาวิชากระบี่เหล่านั้นอย่างใจเย็น หากคำนวณดูคร่าว ๆ วิชากระบี่ที่เขาซึมซับมาจากศาลาประลองยุทธ์นั้นมีมากกว่าสี่สิบกระบวนท่าเข้าไปแล้ว
ทว่าการเรียนรู้ที่กระจัดกระจายและสับสนเช่นนี้ ย่อมแฝงไปด้วยจุดอ่อนที่ยากจะเลี่ยง
แม้แต่ในมือของเมิ่งฝานเอง ก็ยังไม่มีวิชาที่ทรงพลังพอจะเทียบเคียงกับ ‘วิชาชักกระบี่ขีดสุด’ หรือ ‘วิชาผ่าขุนเขา’ ที่พร้อมจะระเบิดอานุภาพทำลายล้างออกมาได้ในทันที