เมิ่งฝานพยักหน้าตอบรับเพียงเบา ๆ ตามมารยาท ก่อนจะเลื่อนสมุดทะเบียนรายชื่อส่งให้
“รบกวนลงนามสักเล็กน้อย… ท่านนำดาบมาคืน หรือต้องการผลัดเปลี่ยนเล่มใหม่?”
“เปลี่ยนใหม่!” ชายหนุ่มตอบสั้นห้วนพลางตวัดพู่กันเขียนนามของตนลงไป
‘ตู้กูหมิง’
แซ่คู่… นับว่าหาได้ยากยิ่ง
เมิ่งฝานลอบคิดในใจ แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก เพราะนามนี้เขาไม่เคยได้ยินผ่านหูมาก่อน ความจริงแล้วฐานะของเขากับศิษย์สายในนั้นช่างห่างไกลกันราวฟ้ากับดิน โอกาสที่จะได้พบปะพูดคุยกับยอดฝีมือเหล่านั้นแทบจะเป็นศูนย์
ยกเว้นเพียงคนเดียว… หลี่เสวี่ยโหรว แม่นางน้อยผู้นั้น
นางเข้าสู่สำนักกระบี่ซู่ซันพร้อมกันกับเขา เริ่มต้นจากการเป็นศิษย์รับใช้เหมือนกัน ทว่าในขณะที่เมิ่งฝานยังคงจมปลักอยู่กับหน้าที่ศิษย์รับใช้เฝ้าหอศาสตรา นางกลับทะยานขึ้นสู่ตำแหน่งศิษย์สายในไปเสียแล้ว
เปรียบคนกับคน… ชวนให้กระอักเลือดด้วยความริษยาเสียจริง!
แม้เมิ่งฝานจะนึกชื่นชมในพรสวรรค์ของหลี่เสวี่ยโหรว แต่เขากลับไร้ซึ่งความอิจฉาแม้แต่น้อย เพราะในส่วนลึกของหัวใจ เขาเห็นนางเป็นดั่งน้องสาวร่วมสายเลือดเสมอมา
