บทที่ 20 กระบี่ของเมิ่งฝาน
เมื่อเห็นเมิ่งฝานเริ่มออกเดินเลือกศาสตรา ศิษย์พี่หลัวก็ปลีกตัวกลับเข้าห้องของตนไปเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนสมาธิ
เขาไม่ได้ทำตัวลึกลับด้วยการเอ่ยเตือนหรือชี้นำว่าเมิ่งฝานควรเลือกกระบี่เล่มใด
นั่นเพราะเมิ่งฝานพำนักอยู่ที่หอศาสตรามาหลายวันแล้ว และเด็กหนุ่มผู้นี้ก็มีความสามารถโดดเด่นเกินกว่าที่เขาประเมินไว้มาก ศิษย์พี่หลัวจึงเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมว่าเมิ่งฝานย่อมสามารถเฟ้นหากระบี่ที่ ‘ใช่’ และเหมาะสมกับตนเองที่สุดได้อย่างแน่นอน
ไม่จำเป็นต้องกังวลแม้แต่น้อย
ซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ … ขนาดช่วยผู้อื่นเลือกกระบี่ เมิ่งฝานยังมองหาเล่มที่ลงตัวที่สุดให้ได้ แล้วนับประสาอะไรกับการเลือกกระบี่คู่กายให้ตัวเอง?
เมิ่งฝานเดินสำรวจอย่างพิถีพิถัน ในเมื่อนี่คืออาวุธที่เขาต้องฝากชีวิตไว้ เขาจึงให้ความสำคัญและจริงจังกับมันอย่างยิ่ง
จากการกวาดสายตาและสัมผัสถึงวิญญาณกระบี่ มีศาสตราอยู่สามเล่มที่โดดเด่นออกมาและเหมาะสมกับเขามากที่สุด!
[ไป่เยี่ย] กระบี่ประจำกายในอดีตของ ‘หย่งเยี่ยเสินโหว’ ซึ่งเมิ่งฝานเคยหยั่งรู้เคล็ดวิชา ‘ชักกระบี่ขีดสุด’ มาจากมัน
