บทที่ 18 เศรษฐินี เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ
“หากจะให้ข้าขอโทษก็ย่อมได้ แต่ต้องพิสูจน์ให้เห็นก่อนว่าหมอนี่ไม่ใช่พวกลวงโลก!” เย่เฟิงกล่าวด้วยโทสะที่เริ่มเดือดพล่าน
“จะให้พิสูจน์อย่างไร?” หลิวเยียนผิงจ้องเขม็งไปยังเย่เฟิง สายตาของนางดุดันและเย็นชา
“ง่ายมาก! ในเมื่อเขาสามารถชี้แนะวิชาดาบให้ท่านได้ ก็ต้องชี้แนะข้าได้เช่นกัน ถึงอย่างไรระดับพลังของข้าก็ยังด้อยกว่าท่านอยู่ขั้นหนึ่ง” เย่เฟิงปรายตาไปทางเมิ่งฝานด้วยหางตา แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างปิดไม่มิด
ท่าทีเช่นนี้ทำให้เมิ่งฝานเริ่มรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาเล็กน้อย
คนที่ทำให้เจ้าโมโหคือหลิวเยียนผิง แล้วไฉนจึงมาลงที่ข้า?
จริงอยู่ที่สุนัขจรจัดที่ถูกทิ้งก็น่าสงสารอยู่หรอก แต่ก็ไม่ควรเที่ยวระรานกัดคนไปทั่วไม่ใช่หรือ?
เพราะในสถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้น่าสงสารเพียงใด ก็อาจถูกคนตีตายเอาได้ง่าย ๆ!
หลิวเยียนผิงปรายตามองเย่เฟิงก่อนจะเอ่ยเงื่อนไข “ได้… แต่ห้ามใช้ปราณแท้ ให้ประลองกันเพียงทักษะเชิงดาบเท่านั้น”
นางมีความมั่นใจในศาสตร์กระบี่ของเมิ่งฝานอย่างเต็มเปี่ยม ขนาดตัวนางเองยังถูกเขาบดขยี้ในเชิงกระบี่ได้อย่างหมดจด แล้วนับประสาอะไรกับเย่เฟิง?
