บทที่ 11 กระบวนท่าสวยสังหารเพียงรูปกาย
ในพริบตาที่เมิ่งฝานสังเกตเห็นหยางสือ อีกฝ่ายก็เหลือบมาเห็นเขาเช่นกัน!
ศัตรูคู่อาฆาต… ช่างมีวาสนาต้องมาบรรจบกันโดยแท้!
หยางสือจ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาเย็นเยียบ พลันปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นบนใบหน้า
ก่อนหน้านี้ที่หอศาสตรามีศิษย์พี่หลัวคอยคุ้มหัวอยู่ เขาจึงมิอาจลงมือทำอันใดได้ถนัดถนี่ ทว่ายามนี้ ณ ตำหนักฝึกวิชา… มิมีมือดีที่ไหนจะมาคอยขวางทางเขาได้อีก และมันถึงเวลาแล้วที่เขาจะสั่งสอนเจ้าศิษย์เฝ้ากระบี่ผู้นี้ให้รู้สำนึก
“เมิ่งฝาน... ข้านึกว่าเจ้าจะขดหัวอยู่ในหอศาสตราไปจนตายเสียอีก ที่นั่นข้าอาจเกรงใจคนเฝ้าหออยู่บ้าง ทว่าที่นี่… มันคนละเรื่องกัน!”
หยางสือสาวเท้าเข้ามาหยุดตรงหน้าเมิ่งฝานพลางเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทีโอหังถึงขีดสุด
เมิ่งฝานกลับเพียงยิ้มบาง ๆ ปรายตามองหยางสือแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยถามเรียบ ๆ “แล้วเจ้าต้องการสิ่งใด?”
“ต้องการสิ่งใดน่ะรึ? ย่อมขึ้นอยู่กับท่าทีของเจ้าแล้วล่ะ หากเจ้ามิยอมส่งมอบกระบี่เฮยเหยียนคืนมาให้ข้าแต่โดยดี วันนี้เจ้าก็อย่าหวังเลยว่าจะได้เดินออกจากตำหนักฝึกวิชาไปในสภาพที่ครบสามสิบสอง!”
