บทที่ 10 ศิษย์สายนอก ก็เพียงเท่านี้
ชั่วครู่ต่อมา หลิวเหว่ยประคองกระบี่เล่มหนึ่งขึ้นมาไว้ในมือ ก่อนจะเริ่มร่ายรำกระบวนท่ากระบี่อยู่กลางโถงใหญ่ เพื่อทดสอบดูว่าศาสตราเล่มนี้จะหลอมรวมเข้ากับฝีมือของตนได้ดีเพียงใด
‘เพลงกระบี่วายุหลิวพริ้ว’
เมิ่งฝานเคยได้ยินกิตติศัพท์ของวิชากระบี่นี้มาบ้าง ทว่าในยามที่เขายังเป็นเพียงศิษย์รับใช้ปลายแถว เขาหามีวาสนาได้สัมผัสหรือเห็นการฝึกปรือวิชาระดับนี้ด้วยตาตนเองไม่
แต่ในยามนี้ เมื่อจ้องมองท่วงท่าที่หลิวเหว่ยร่ายรำออกมา เขากลับคาดเดาได้อย่างแม่นยำโดยสัญชาตญาณว่านี่คือเพลงกระบี่วายุหลิวพริ้ว!
มิเพียงเท่านั้น… เขายังสามารถมองทะลุถึงจุดบกพร่องและรอยโหว่ในทุกกระบวนท่าของหลิวเหว่ยได้อย่างน่าอัศจรรย์!
ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก!
ทั้งที่เป็นวิชาที่เขาไม่เคยเล่าเรียนหรือฝึกฝนมาก่อนแม้แต่นิดเดียว แต่เขากลับสามารถชี้ชัดถึงจุดอ่อนได้เพียงปรายตามองในแวบเดียวเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เมิ่งฝานยังเผลอใช้นิ้วมือแทนกระบี่ วาดไปมาในอากาศอย่างแผ่วเบา เพียงชั่วพริบตา เขากลับสามารถขัดเกลาและแก้ไขข้อบกพร่องในเพลงกระบี่ของหลิวเหว่ยให้สมบูรณ์แบบขึ้นได้ในห้วงความคิด
