เมิ่งฝานปรายตาสำรวจหลิวเหว่ยเพียงแวบเดียว ก่อนจะยกยิ้มบางแล้วเอ่ยชี้แนะ “แท้จริงแล้ว แขนทั้งสองข้างของเจ้านั้นยาวสั้นมิเท่ากัน แขนขวาสั้นกว่าแขนซ้ายอยู่ครึ่งชุ่น ดังนั้นเจ้าควรใช้กระบี่ที่มีตัวดาบยาวกว่าปกติเสียหน่อย”
“อีกประการ… ท่าการจับกระบี่ของเจ้านั้นพิสดารกว่าผู้อื่น นิ้วก้อยของเจ้ามักจะปลีกตัวออกจากด้าม แล้วไปยันอยู่ที่ส่วนปลายแทน ด้วยเหตุนี้ เจ้าจึงเหมาะกับกระบี่ที่มีด้ามค่อนข้างสั้น”
“กระบี่เล่มนี้… จึงจะเหมาะสมกับเจ้าที่สุด!”
เมิ่งฝานเอื้อมมือไปหยิบกระบี่เล่มหนึ่งจากชั้นไม้ขึ้นมา ก่อนจะชักมันออกจากฝักอย่างคล่องแคล่วและเหลือบมองคมดาบอย่างรวดเร็ว
สาเหตุที่เขาต้องชักมันออกมา ก็เพื่อดึงดูดกระแสพลังลึกลับที่ซ่อนอยู่ในตัวดาบให้หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกาย พลังเหล่านี้จะแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ช่วยเร่งเร้าการบำเพ็ญเพียรของเขาให้ก้าวหน้า ในเมื่อกระบี่เล่มนี้เขายังมิเคยชำระล้างมาก่อน มีหรือที่เขาจะปล่อยให้พลังงานอันล้ำค่าสูญสลายไปโดยเปล่าประโยชน์!
ทันทีที่กระแสพลังซึมซาบเข้าสู่ร่างจนครบถ้วน เมิ่งฝานจึงตวัดข้อมือโยนกระบี่เล่มนั้นให้แก่หลิวเหว่ย
