บทที่ 3 แรกพบสบพาน กระบี่ชิงอวี๋
“เมื่อสามปีก่อนยามที่ข้าย่างกรายเข้าสู่หอศาสตราแห่งนี้ ข้าเป็นเพียงศิษย์สายนอกธรรมดา ๆ คนหนึ่ง… ตอนนั้นข้าอายุเพียงยี่สิบห้าปีเท่านั้น” ศิษย์พี่หลัวใช้นิ้วมือลูบไล้เส้นผมขาวโพลนตรงขมับ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าและเต็มไปด้วยความถวิลหาอดีต
สามปีก่อนอายุยี่สิบห้า… นั่นหมายความว่าศิษย์พี่หลัวผู้นี้ปัจจุบันอายุเพิ่งจะยี่สิบแปดปี ยังไม่พ้นวัยฉกรรจ์ด้วยซ้ำ!
ทว่าเหตุใด… รูปลักษณ์ภายนอกกลับดูทรุดโทรมร่วงโรย ราวกับชายชราวัยเจ็ดสิบแปดสิบปีเช่นนี้?
“แล้วเหตุใดศิษย์พี่ท่านถึง…” เมิ่งฝานเอ่ยถามอย่างลังเล
เขาไม่กล้ากล่าวจนจบประโยค ด้วยเกรงว่าจะเป็นการสะกิดแผลใจของอีกฝ่าย ทว่าศิษย์พี่หลัวกลับรับรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจเขาได้เป็นอย่างดี ชายชราในร่างชายหนุ่มส่ายหน้าพร้อมยิ้มขื่น
“เจ้าสงสัยล่ะสิว่าทำไมข้าถึงกลายเป็นสภาพกึ่งมนุษย์กึ่งปีศาจเช่นนี้? คำตอบก็คือเพราะการรับหน้าที่เฝ้ากระบี่ ณ หอศาสตราแห่งนี้อย่างไรเล่า!”