หวางจื๋อซื่อกระตุกยิ้มเย็นชาพลางกล่าวเสียงเรียบ “เดิมทีเป็นเช่นนั้น ทว่า ‘หยางเฉียน’ ศิษย์อันดับสุดท้ายกระทำผิดวินัยร้ายแรงจนถูกขับออกไปก่อนหน้าแล้ว ดังนั้นในยามนี้ ตำแหน่งอันดับสุดท้ายจึงตกเป็นของเจ้าอย่างมิอาจเลี่ยง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฝานถึงกับหน้าถอดสี จิตใจหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม
แบบนี้ก็ได้หรือ? เล่นแง่กันดื้อ ๆ เช่นนี้เชียว?
เขาเพิ่งจะข้ามมิติมาด้วยความหวังจะใช้ชื่อเสียงของสำนักกระบี่ซู่ซันเป็นแท่นเหยียบไปสู่ความรุ่งโรจน์
หากต้องถูกขับไล่ไสส่งและกลายเป็น ‘สวะ’ ที่สำนักอันดับหนึ่งทอดทิ้ง การจะไปเริ่มต้นใหม่กับสำนักอื่นย่อมมืดแปดด้านและแทบจะเป็นไปไม่ได้
และที่สำคัญที่สุด… โลกใบนี้มันช่างเต็มไปด้วยภยันตรายที่น่าพรั่นพรึง!
หากปราศจากร่มเงาของสำนักซู่ซันคอยคุ้มกะลาหัว มีหวังเขาคงได้ทิ้งชีวิตไว้กลางป่าเขาลำเนาไพรโดยที่ยังไม่ทันได้รู้ว่าตนเองตายอย่างไรด้วยซ้ำ!
