โพธิสัตว์เป่าเหลียนจั้งฝูยืนตระหง่านอยู่ภายในถ้ำสวรรค์ของลวี่หยาง ทว่ารัศมีบนร่างของนาง กลับถึงขั้นแม้ถ้ำสวรรค์ก็ไม่อาจปิดบังได้
ยามนี้ ลวี่หยางยังคงครุ่นคิด
แสวงหาวิถีเซียน…นั่นคือสิ่งใดกัน แสวงหาโอสถทองคำ แสวงหาวิถีเซียน หรือว่าเกี่ยวพันกับการก้าวขึ้นเป็นจ้าววิถี? เกี่ยวข้องกับการบำเพ็ญของเจินจวินมรรคผลโอสถทองคำหรือไม่…
ลวี่หยางพลันหวนย้อนความทรงจำของหงยวิ๋นและเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินทว่าเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินกลับไม่รู้อะไรเลย ตรงกันข้ามกับหงยวิ๋น กลับเหมือนมีบางสิ่งหยั่งเข้าใจ ชัดเจน รู้เพียงว่าหลังสำเร็จเป็นเจินจวินมรรคผลโอสถทองคำแล้ว จำต้องเดินบนหนทางที่เป็นของตนเอง
ไม่ว่าจะอย่างไร ต้องระวัง…
ความคิดของลวี่หยางพลันขาดสะบั้นลง
“ฉึก”
เสียงเลือดเนื้อแตกสลายดังขึ้นบนร่างกายของลวี่หยาง เขายังไม่ทันได้ตอบสนอง ดวงตาหดรัด กายธรรมถูกฉีกกระชากเปิดออก!คือโพธิสัตว์เป่าเหลียนจั้งฝู
เพียงชั่วพริบตา นางพุ่งมาถึงตรงหน้า ยกนิ้วเบาๆ จี้ร่างกายลวี่หยางแตกสลาย ง่ายดายสง่างาม ราวไม่เสียแรงแม้แต่น้อย!
เกือบในเวลาเดียวกัน บรรพชนถิงโยวก็ลงมือ แสงหลากสีพรั่งพรูออก ครอบคลุมเขา ซั่วฮ่วน และกายธรรมที่ระเบิดแตกของลวี่หยางทั้งหมด ทำให้แปรเป็นเลือนราง จนการโจมตีต่อเนื่องของโพธิสัตว์เป่าเหลียนจั้งฝูพลาดไป นางจึงหยุดอยู่ไกล
ถัดมา ซั่วฮ่วนก็ก้าวออก
เพียงเห็นฝ่ามือเขาแผ่เปิด แสงวิญญาณหลั่งไหล พลันปรากฏน้ำ
