มคนนั้น เพียงแต่เคืองที่นักพรตดึงรั้งนางไว้ จนทำให้นางมองไม่เห็นว่าสิ่งที่อยู่ในบ่อนั้นแท้จริงแล้วมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร
เพียงแต่นางก็มิอาจตำหนินักพรตได้เช่นกัน
“ไปกันเถิด”
ซ่งโหยวพานางเดินตามชายชราไป
ภายในโถงใหญ่จุดตะเกียงน้ำมันและเทียนไขสว่างไสว เตรียมน้ำชาสาลีหิมะไว้รอก่อนแล้ว แม้ราตรีจะล่วงเลยไปกึ่งหนึ่ง ทว่าทั่วทั้งจวนตระกูลสวี่กลับหามีผู้ใดข่มตาหลับได้ลงไม่
……………
