อยากรู้อยากเห็น มองลึกลงไปเบื้องล่าง
บ่อน้ำร้างนั้นกลับกลายเป็นลึกสุดหยั่งเสียจริง
ทั้งมืดมิดและลึกลับ เบื้องล่างมีแสงวับแวมปรากฏขึ้นเป็นพักๆ เคล้าไปกับเสียงดนตรีร่ายรำและเสียงหัวเราะคิกคักของสตรี ให้ความรู้สึกขนพองสยองเกล้าอย่างประหลาด
ร่างของบัณฑิตแซ่สวี่ค่อยๆ ลึกลงไป ขนาดตัวเล็กลงเรื่อยๆ
มีเสียงเท้าลื่นไถลดังขึ้นเป็นระยะ พร้อมกับเสียงอุทานเบาๆ จนกระทั่งเกิดการลื่นไถลครั้งใหญ่ที่มิอาจกู้คืนได้ เขาร่วงหล่นลงไปทันที ทุกคนต่างได้ยินเสียงร้องอุทานที่ดูเหมือนจะดังมาจากที่ไกลแสนไกล
เงาร่างของบัณฑิตถูกความมืดมิดกลืนกินไปในพริบตา
“มองไม่เห็นแล้ว…”
เด็กหญิงตัวน้อยหันกลับมาบอกนักพรตของนาง
“อืม…”
ซ่งโหยวยังมีสีหน้าสงบราบเรียบเช่นเดิม
……………
