บทที่ 480 สะสางไปหนึ่งเรื่อง
……………
เมื่อเห็นดังนั้น คนแคระบางส่วนก็ลุกขึ้นต่อต้าน บางส่วนทำอะไรไม่ถูก บางส่วนยังคงก่นด่าไม่เลิกรา และยังมีบางส่วนที่ร้องขอชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทว่ายามนี้แมวสามสีกลับทำตัวราวกับฟังคำพูดเหล่านั้นไม่รู้ความ นางเพียงนั่งขวางประตูเล็กริมกำแพงไว้ ใบหน้าประดับด้วยแววตาซุกซนอย่างที่แมวพึงมี บางครั้งก็ก้มลงจ้องมองพวกเขพลางย่นจมูกสูดดม บางครั้งก็ยื่นอุ้งเท้าออกมาแตะเนื้อต้องตัวพวกเขาอย่างระมัดระวัง และบางครั้งก็เบือนหน้าไปทางอื่น แสร้งทำเป็นมองที่ไหนสักแห่ง เพื่อเปิดโอกาสให้พวกเขาวิ่งหนีไปยังประตูเล็กอีกบานหนึ่ง
“แม่นางสามสี อย่าได้หยอกเย้าพวกเขาเกินไปนัก พวกเขาไม่ใช่หนู” ซ่งโหยวยังคงนั่งอยู่บนเตียง ก้มมองเจ้าตัวจ้อยเหล่านั้น “หากพวกท่านยอมตอบคำถามข้าสองข้อ ข้าจะปล่อยพวกท่านกลับไป”
“ฝันไปเถิด! เจ้าปีศาจร้าย! เจ้าสังหารพี่น้องเราไปมากมายเพียงนี้ พวกเราจะขอจองเวรกับเจ้าไม่จบสิ้น! คอยดูเถอะ!”
“คำ…คำถามอะไร”
“พวกเราจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร”
“หากตอบแล้วจะปล่อยพวกเราไปจริงๆ หรือ”
“พวกท่านมิใช่สิ่งที่ถูกเสกสรรขึ้นมาจากความว่างเปล่าหรอกหรือ จะมีชีวิตที่ไหน หรือจะมีการเข่นฆ่าที่ไหนกันเล่า” ซ่งโหยวปรายตาไปทางคนแคระผู้เกรี้ยวกราดที่พูดคนแรก ก่อนจะละสายตามากล่าวต่อ “ข้าเพียงอยากถามว่าพวกท่านมาจากที่ใด และเหตุใดจึงมาที่นี่”
“นี่นับเป็นคำถามเดียวหรือสองคำถามกันแน่”
“…”
“เหตุใดเ
