ู่ใต้ภูเขาจำลองในลานบ้าน ซ่อนตัวอยู่ลึกทีเดียว”
“หรือว่าพวกเราต้องขุดมันออกมาจริงๆ”
“แล้วหลังจากขุดมันออกมาแล้วเล่า”
“ก็สุดแท้แต่ทุกท่านจะจัดการเถิด”
“หา”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็ตกใจอีกครั้ง “พวกเราจัดการเองหรือ”
“ย่อมต้องเป็นพวกท่านจัดการ” ซ่งโหยวจ้องมองพวกเขา “ทุกท่านอย่าได้หวาดกลัว ปีศาจภูตผีไม่ได้เก่งกาจถึงเพียงนั้น ขอเพียงพวกท่านมีความกล้าเพิ่มขึ้นอีกนิด พวกมันส่วนใหญ่ก็ไม่มีอะไรน่ากลัวแล้ว แต่หากมนุษย์อ่อนแอ ปีศาจก็จะยิ่งได้ใจ ยิ่งลำพองจองหองและข่มเหงรังแกมนุษย์ไม่เลิกรา”
“แล้ว…แล้วมันจะตีให้ตายได้จริงหรือ”
“ในโลกนี้จะมีจิ้งจกที่ตีไม่ตายได้อย่างไรกัน”
“…”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนจึงค่อยเบาใจลง
หลังจากมื้อเช้าสิ้นสุดลง ชายชราก็เริ่มสั่งการทันที บุตรชายคนโตออกไปติดประกาศให้รางวัลเพื่อเสาะหายอดฝีมือผู้กล้าหาญในเมือง ส่วนบุตรชายรองรับหน้าที่นำบ่าวไพร่และข้ารับใช้ในจวนช่วยกันย้ายภูเขาจำลองและขุดดินลงไปให้ลึก
ทันทีที่ย้ายภูเขาจำลองออกไป ทุกคนก็ต้องตกตะลึง
ภายใต้ภูเขาลูกนั้น เดิมทีควรเป็นดินที่ถูกทับจนแน่นทึบ ทว่ายามนี้กลับปรากฏรูโพรงขนาดเท่าปากชามนับไม่ถ้วน มีโพรงสลับทับซ้อนกันไปมา รูบางส่วนยังเชื่อมต่อกับตัวภูเขาจำลอง สามารถเดินลอดจากโพรงดินขึ้นสู่ซอกหลืบบนภูเขาได้โดยตรง
นึกไม่ถึงเลยว่า ยามปกติที่พวกเขาเดินเหินหรือสนทนากันอยู่ในลานบ้าน จะมีคนแคระสักกี่คนที่คอยจดจ้องพวกเขาอยู่จากในภูเ
