บังคับให้เรานอนไม่ได้ ต่อให้หลับไปแล้วก็ยังจะปลุกขึ้นมาให้ดูพวกมันเต้นรำ แต่ถ้าเทียบกับการถูกพวกมันแก้แค้นตอนถูกตีตายแล้ว แบบนี้ก็นับว่ายังดีกว่าบ้าง” บุตรชายรองกล่าวเสริม
“คุณชายขับไล่พวกมันไปได้อย่างไรหรือ มีวิธีจัดการให้สิ้นซากไปเลยหรือไม่”
ชายชรามองมาที่ซ่งโหยวอย่างมีความหวัง
“ไม่ยากเลย”
ซ่งโหยวประคองชามข้าวต้มกุ้งแห้งพลางกล่าวกับทุกคน “คนแคระเหล่านี้ แท้จริงแล้วคือจิ้งจกสี่เท้าที่กลายเป็นปีศาจ…”
พอเขากล่าวจบ ทุกคนในที่นั้นต่างพากันตกตะลึง
ซ่งโหยวอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา จากนั้นจึงวางชามลง
“มิใช่ว่าในจวนมีจิ้งจกมากมายขนาดนั้นหรอกนะ ที่กลายเป็นปีศาจน่าจะมีเพียงตัวเดียว หรืออาจจะมีตัวใหญ่ตัวหนึ่งและตัวเล็กอีกจำนวนหนึ่ง ส่วนภาพคนแคระที่ทุกท่านเห็นในตอนกลางคืนนั้น เป็นเพียงวิชามายาของมันเท่านั้น ส่วนเป้าหมายของมันนั้นข้าก็บอกไม่แน่ชัด พวกปีศาจมักมีความคิดอ่านที่ต่างจากมนุษย์ บางอย่างในสายตามนุษย์ก็ดูเหมือนคนวิปลาสเสียด้วยซ้ำ”
ซ่งโหยวเหลือบเห็นเด็กรับใช้ของตนจ้องมองมาทางเขา จึงรีบส่งสายตาไปสื่อความหมายว่า “ข้าไม่ได้ว่าเจ้านะ” ก่อนจะกล่าวต่อว่า “ต้องขอบคุณศิษย์น้อยของข้าที่มีตบะแก่กล้า เมื่อคืนนางได้สืบทราบจนแน่ชัดแล้วว่าปีศาจจิ้งจกตัวนี้ซ่อนตัวอยู่ที่ใดในจวน หากทุกท่านต้องการกำจัดมัน อาศัยช่วงเวลากลางวันเช่นนี้ขุดมันออกมา ก็เป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก”
“เอ๋ แล้วมันซ่อนอยู่ที่ไหนหรือ”
“อย
