บทที่ 479 จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ แม่นางสามสี
……………
ขบวนนักรบสวมเกราะที่เดินกระแทกเท้าออกมาจากประตูจิ๋วสิ้นสุดลงเสียที พวกเขายืนเรียงรายอยู่เต็มห้องพัก แม้จะเป็นเพียงมนุษย์ตัวจ้อยสูงไม่ถึงครึ่งฉอก แต่เมื่อมารวมตัวกันเป็นจำนวนมากเช่นนี้ก็นับว่ามีสง่าราศีและดูเกรงขามไม่น้อย
จากนั้นฝูงชนพลันขยับเขยื้อนหลีกทาง ปรากฏหญิงกลุ่มหนึ่งเดินออกมา มีทั้งหญิงชราที่ดูแล้วอายุอานามราวห้าสิบหกสิบปีไปจนถึงหญิงอายุสามสิบเศษ รูปร่างสูงต่ำดำขาวแตกต่างกันไป ทันทีที่ก้าวออกมา พวกนางก็ยืนประจันหน้าอยู่แถวหน้าสุด มือหนึ่งเท้าสะเอว อีกมือนิ้วตรงดิ่งมาชี้หน้าต่อว่าซ่งโหยว
“เจ้าช่างเป็นคนป่าเถื่อนเหลือเกิน!”
“พวกเราเพียงชอบความครึกครื้น เห็นท่านนอนคนเดียวเปลี่ยวเหงาจึงได้มาเชิญชวนไปสนุกด้วยกัน ท่านนอกจากจะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแล้ว ยังปล่อยแมวมาขู่กัดคนอื่นอีก ช่างเป็นคนที่ไร้การสั่งสอนจริงๆ!”
“ไร้มารยาท! สามหาวนัก!”
“ยังไม่รีบขอขมาคุณชายอีกหรือ หากเจ้าสำนึกผิดอย่างจริงใจ พวกเรายังจะเมตตาเชิญเจ้าไปร้องรำทำเพลงด้วยกันจนถึงรุ่งสาง แต่หากยังขัดขืนดื้อรั้น ก็อย่าหาว่าพวกเราใจคออำมหิต!”
“เร็วเข้า! รีบขอขมาเสีย!”
“…”
หญิงเหล่านั้นแต่งกายด้วยชุดย้อนยุคเช่นกัน ภายใต้แสงจันทร์พวกนางทอดเงาเล็กจิ๋วลงบนพื้น แม้จะมีความสูงไล่เลี่ยกับคนแคระคนแรก แต่พลังเสียงและอำนาจการทะลุทะลวงของเสียงนั้นกลับเหนือชั้นกว่ามากนัก
พวกนางก่นด่าไปพลา
