ดถนี่ รู้สึกว่ากำลังตะโกนเรียกซ่งโหยวอยู่ร่ำไร
เดิมทีซ่งโหยวใกล้จะหลับเต็มที แต่ยามนี้ก็ต้องลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาหันไปมองตามต้นเสียง
ท่ามกลางแสงจันทร์ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่มีร่างคนยืนอยู่ตรงริมขอบเตียง
ร่างนั้นเล็กจิ๋ว ประมุขตระกูลสวี่บอกว่าสูงครึ่งฉื่อ แต่ในสายตาซ่งโหยวดูจะเตี้ยกว่านั้นเสียอีก ดูจะเล็กกว่าชาวเมืองคนแคระที่อยู่โพ้นทะเลเสียด้วยซ้ำ น่าจะสูงประมาณครึ่งฝ่ามือเท่านั้น เป็นชายหนุ่ม สวมชุดผ้ากระสอบเลียนแบบสมัยราชวงศ์ก่อน โพกผ้าบนศีรษะ เขากำลังจ้องมองซ่งโหยวอยู่
คนแคระดูเหมือนจะรู้ว่าซ่งโหยวได้ยินคำพูดของเขาไม่ชัด จึงเดินเข้ามาใกล้อีกสองสามก้าวแล้วทวนประโยคเดิม
คราวนี้ซ่งโหยวได้ยินชัดเจนแล้ว
คนแคระผู้นี้ถามเขาว่า “ท่านเป็นใคร เหตุใดข้าถึงไม่เคยเห็นท่านในบ้านหลังนี้มาก่อน”
“…”
ซ่งโหยวเพียงเปิดตาจ้องมองเขา ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความแปลกใหม่หรือเพราะความง่วงยังไม่จางหาย เขาจึงยังมิได้ตอบในทันที
เมื่อเห็นดังนั้น คนแคระคิดว่าเขาคงยังได้ยินไม่ชัด จึงรวบรวมความกล้าเดินเข้ามาอีกสองก้าว ขณะที่เตรียมจะถามซ้ำอีกรอบ ในที่สุดซ่งโหยวก็ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก้มมองเขาแล้วตอบว่า
“ตัวข้าแซ่ซ่งนามโหยว เดิมเป็นชาวอี้โจว ท่องเที่ยวพเนจรมาถึงที่นี่ ได้รับความเมตตาจากตระกูลสวี่ให้มาพำนักพักพิงชั่วคราว”
คนแคระได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป
“อี้โจวอยู่ที่ไหนหรือ”
ซ่งโหยวมิได้ดูแคลนว่าเขาตัวเล็กแล้วจะพูดจาเ
