บทที่ 477 หญิงชรา บ่อน้ำแห้งเหือด และคนแคระ
……………
“เจ้าคนถ่อย!”
เมื่อสิ้นคำกล่าวของเขา ทุกคนในที่นั้นต่างพากันตระหนกและโกรธาเป็นล้นพ้น
เหล่าผู้เป็นพ่อและพี่ชายต่างถลึงตาจ้องเขม็งพลางพ่นคำด่าทอ ส่วนพวกน้องๆ หรือผู้น้อยต่างมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาดและไม่อยากจะเชื่อ ทว่ากลับมีคนหนุ่มบางส่วนที่แอบพยักหน้าเห็นพ้องอยู่ในใจ
“เจ้าพังอนาคตอันสดใสของหลานๆ ไปหมดแล้วรู้ตัวบ้างหรือไม่! ตอนนี้ยังมีอีกสามคนที่ยังไม่กลับมา ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร!”
“จิตใจเจ้าช่างเปราะบางสิ้นดี! เสียทีที่เกิดเป็นผู้ใหญ่!”
“เจ้าคนเกียจคร้านสันหลังยาว! หากมิใช่เพราะมีปีศาจร้ายจริงๆ และหากมิใช่เพราะเจ้าเองก็เหลือเวลาชีวิตอีกไม่กี่ปี พ่อคงขับเจ้าออกจากตระกูล ให้ไปผจญยถากรรมตามยถากรรมแล้ว!”
“เลิกทะเลาะกันได้แล้ว ประเดี๋ยวคุณชายจะหัวเราะเยาะเอา”
คำกล่าวเพียงประโยคเดียวของชายชราทำให้ทุกคนสงบปากสงบคำลง
ซ่งโหยวลอบสังเกตท่าทางของพวกเขา ความสับสนวุ่นวายในครอบครัวและกิเลสตัณหาของมนุษย์เช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องที่น่าสนใจสำหรับเขายิ่งนัก
“ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านจะกังวลเรื่องเจ้าเด็กพวกนั้นไปทำไม ป่านนี้พวกเขากำลังเสวยสุขอยู่ข้างล่างนั่นจนลืมวันลืมคืนแล้ว!” บุตรคนที่สี่ของบ้านสวี่กล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน “พวกท่านก็แค่ใจไม่กล้าพอที่จะลงไปเท่านั้น หากได้ลองลงไปสักครา ได้สัมผัสกับแดนสุขาวดีเช่นนั้น ป่านนี้พวกท่านเองก็คงไม่
