อยากกลับขึ้นมาเหมือนกัน…”
“เจ้าลูกเนรคุณ! หุบปาก!”
โทสะของชายชราทำให้เขาตกใจจนต้องรีบปิดปากเงียบ ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก
“คุณชาย ข้าน้อยทำให้ท่านต้องมาเห็นเรื่องน่าอายเสียแล้ว”
“มิเป็นไร มิเป็นไร” ซ่งโหยวตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังชายวัยกลางคนคนอื่นๆ “ทุกท่านไม่เคยลงไปข้างล่างนั่นเลยจริงๆ หรือ”
“สถานที่อัปมงคลเช่นนั้น ใครจะกล้าลงไปสุ่มสี่สุ่มห้า”
“นั่นมันคือการตัดอายุขัยเชียวนะ!”
“ลงไปเพียงหนึ่งวัน อายุขัยสั้นลงหนึ่งเดือน พวกเรามีบ้านมีเรือน มีลูกมีเมีย แถมอายุก็ปูนนี้แล้ว จะทนแรงยั่วยวนอันเลื่อนลอยของพวกภูตผีปีศาจไม่ได้เชียวหรือ จะมีก็แต่พวกคนหนุ่มที่ไม่ประสีประสา รู้จักแต่การเที่ยวเตร่สำมะเลเทเมานั่นแหละที่ไร้ตบะ ถึงขนาดที่รู้ทั้งรู้ว่ามีปีศาจ ยังถูกเจ้าสี่เป่าหูจนหลงเชื่อและเต็มใจเข้าไปเอง!”
บุตรคนที่สี่ของตระกูลสวี่ได้ยินดังนั้นริมฝีปากก็ขยับขยุกขยิก แต่ด้วยเกรงกลัวอำนาจของบิดา สุดท้ายจึงมิได้เถียงคำใดออกมา
อันที่จริงเขาก็ไม่ได้ต่างกันนัก
หากมิใช่เพราะเขาพลัดตกลงไป และหากรู้ล่วงหน้าว่าข้างในมีปีศาจที่พรากอายุขัย ต่อให้ใครจะบอกว่าข้างในนั้นมีความสุขปานวิมานเพียงใด คนวัยอย่างเขาหรือจะยอมลงไปโดยง่าย
แต่เขาก็เชื่อมั่นเช่นกันว่า ต่อให้บรรดาพี่ชายของเขาจะทำตัวนิ่งสงบดั่งขุนเขาในยามนี้ แต่นั่นก็เป็นเพราะพวเขาไม่เคยสัมผัสความหฤหรรษ์นั่นด้วยตัวเอง หากได้ลองลงไปสักครั้ง
