บทที่ 471 เหวินผิงจื่อมาเยือนอีกครา
………………..
ฮั่วเอ้อร์หนิวก้มหน้าลงแต่ลอบเหลือบตาขึ้นมองด้วยความกระวนกระวาย เขาแอบชำเลืองมองเทพเซียนตรงหน้า ทว่ากลับเห็นว่าท่านเซียนดูจะยังไม่มีเจตนาลงทัณฑ์ในทันที ตรงข้ามกลับถามเขาด้วยรอยยิ้มว่า
“ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ ท่านใช้ชีวิตอย่างสำราญดีหรือไม่”
ช่างผิดกับเหตุการณ์ในความฝันหลายครั้งก่อนหน้านี้นัก
ในฝันเหล่านั้น ต่อให้เทพเซียนจะมีเมตตาเพียงใด หลังจากทวงไม้เท้าคืนแล้ว ก็ต้องดุด่าว่ากล่าวให้เขาเข็ดหลามไม่กล้าทำเช่นนี้อีก ส่วนพวกที่อารมณ์ร้ายหน่อยก็ถึงขั้นสาปให้เขาเป็นสุกรเป็นสุนัข ที่น่ากลัวที่สุดคือเมื่อคืนก่อน เทพเซียนองค์นั้นเพียงสะบัดแส้จามรีทีเดียว ก็ฟาดจนดวงวิญญาณเขาแตกซ่าน ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดอีกเลย
ฮั่วเอ้อร์หนิวรู้สึกไม่เข้าใจนัก แต่ก็ตอบไปตามจริง “ผู้น้อยช่วงหลายวันมานี้ได้อาศัยของวิเศษของท่านเซียน ออกไปปราบปรามปีศาจผีสางตามที่ต่างๆ บรรดาชาวบ้านร้านตลาดและท่านผู้ใหญ่ทั้งหลายต่างก็ต้อนรับผู้น้อยเป็นอย่างดีราวกับเป็นแขกผู้มีเกียรติ…”
“ในเมื่อท่านได้ทั้งของล้ำค่า ได้ทั้งชื่อเสียง ทั้งยังได้ผลประโยชน์เป็นกอบเป็นกำ เรียกได้ว่าได้ทุกสิ่งที่เคยปรารถนาแล้ว เหตุใดในใจจึงยังไม่เป็นสุขเล่า”
“ผู้น้อย…ผู้น้อยเองก็มิทราบได้ขอรับ”
“เช่นนั้นก็ช่างเถิด!”
นักพรตหนุ่มเลิกซักไซ้ในทันที เขาเพียงลูบไล้ไม้เท้าไม้ไผ่เบาๆ พลางเอ่ยว่า “ช่วงเวลาที่ผ่านมาท่านกำจั
