ดปีศาจไปมิน้อย ก็นับว่าได้กระทำความดีอยู่บ้าง ทว่าการลักไม้เท้าไปจากข้าย่อมถือเป็นความผิด ไม้เท้านี้ข้าได้มาเมื่อหลายปีก่อนยามพเนจรผ่านอันชิง ประจวบเหมาะได้พบกับสหายร่วมสำนักท่านหนึ่ง เขาให้การต้อนรับอย่างอบอุ่นยิ่ง ก่อนจากมาข้าจึงขอไม้เท้านี้มาเป็นที่ระลึก มันติดตามข้าข้ามน้ำข้ามทะเลมาแสนไกล ย่อมมีความผูกพันลึกซึ้ง ช่วงที่ท่านลักมันไปนั้น ยามข้าออกไปซื้อกับข้าวหรือไปเที่ยวชมวสันตฤดูนอกเมือง มักจะรู้สึกโหวเหวงในใจอยู่เสมอ”
นักพรตหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าสบตาเขา
“ท่านว่า…ข้าควรทำเช่นไรดี”
“ท่านเซียนจะลงทัณฑ์อย่างไร ผู้น้อยก็น้อมรับขอรับ!”
“ท่านอยากให้รับโทษอย่างไรเล่า จะให้ข้าเป็นผู้ลงทัณฑ์ หรือท่านจะไปรับโทษที่ศาลว่าการเอง”
“…”
ลูกตาของฮั่วเอ้อร์หนิวที่ก้มต่ำอยู่นั้นพลันกลอกไปมา แววตาสั่นไหวพลางครุ่นคิดคำนวณในใจ
หลายวันมานี้เขาได้รู้จักมักคุ้นกับเจ้าเมืองหลายอำเภอแถบหยางตู ต่อให้ยามนี้เขาไม่มีไม้เท้าแล้ว แต่ความดีความชอบที่เขาช่วยกำจัดปีศาจให้ท้องที่นั้นล้วนเป็นเรื่องจริง หากเขาไปมอบตัวที่ที่ว่าการเหล่านั้น เจ้าเมืองย่อมต้องทำเป็นพิธี ลงโทษเพียงเล็กน้อยพอเป็นสังเขป อย่างมากก็แค่โบยไม่กี่ทีพอให้คันๆ
ต่อให้ไม่เกรงใจกัน การลักขโมยไม้เท้าเพียงกิ่งเดียว จะมีโทษหนักหนาเพียงใดเชียว
ฮั่วเอ้อร์หนิวหนังหนาเนื้อแน่น ไม่กลัวเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว
“ผู้น้อย…”
ฮั่วเอ้อร์หนิวอ้าปากเตรียมจะ
