รับคำท้า
ทว่าคำพูดเพิ่งจะถึงลำคอก็ต้องกลืนกลับลงไป
การไปรับโทษที่อำเภอนั้นย่อมดีแน่ ต่อให้ถูกโบยจนก้นแตกยับเยินก็ยังดีกว่าถูกสาปเป็นสุกรเป็นสุนัข ทว่าหากทำเช่นนั้น มิเสียหน้าแย่หรือ และนับจากนี้ไป ชื่อเสียงของจอมยุทธ์ปราบปีศาจฮั่วเอ้อร์หนิวจะยังหลงเหลืออยู่ในโลกนี้อีกหรือ
“ขอท่านเซียนโปรดลงทัณฑ์เถิดขอรับ”
ใครว่าคนบ้าพลังจะคำนวณผลได้ผลเสียไม่เป็น
เพียงแต่เมื่อคำนวณแล้ว เขามักจะไม่เลือกทำตามนั้นก็เท่านั้นเอง
“นี่ท่านเป็นคนพูดเองนะ”
“ขอรับ! ผู้น้อยเป็นคนพูดเอง! ต่อให้ท่านเซียนจะสาปผู้น้อยเป็นสุกรเป็นสุนัข หรือฟาดให้วิญญาณแตกซ่าน ผู้น้อยก็ยอมน้อมรับ!” ฮั่วเอ้อร์หนิวกัดฟันเอ่ย
“ข้าหาใช่เทพเซียน เป็นเพียงนักพรตสันโดษในป่าเขา และข้าก็ไม่มีวิชาอาคมสาปคนให้เป็นสุกรเป็นสุนัขหรอก หากเพียงเพราะท่านมีจิตคิดโลภชั่ววูบจนลักไม้เท้าไปกิ่งหนึ่ง แล้วข้าต้องฟาดท่านให้วิญญาณดับสูญ เช่นนั้นข้าก็คงไม่ต่างจากพวกปีศาจผีสางเหล่านั้นแล้ว” นักพรตกล่าวเรียบๆ “ทว่าในเมื่อท่านบังอาจลักของถึงมือข้า ทั้งยังไม่ยอมไปรับโทษที่ที่ว่าการ เช่นนั้นข้าก็จำต้องลงทัณฑ์ท่านเอง”
“ขอรับ…ขอรับ…”
“เช่นนั้นข้าขอสั่งสอนท่าน…ห้ามท่านกินข้าวปลาอาหารเป็นเวลาสามวัน ให้ดื่มได้เพียงน้ำเท่านั้น หากฝืนกินสิ่งใดเข้าไปย่อมต้องอาเจียนออกมาจนสิ้น ห้ามท่านพูดจาเป็นเวลาหนึ่งเดือน ต่อให้จะอ้าปากก็ไร้ซึ่งสุ้มเสียง และห้ามท่านดื่มสุราเป็นเวลาหนึ่ง
