ปี หากดื่มลงไปย่อมต้องปวดมวนในท้องราวกับถูกมีดกรีด…ท่านเห็นว่าเป็นอย่างไร”
“นี่…”
ฮั่วเอ้อร์หนิวถึงกับอึ้งไปอีกครา
นี่นับเป็นโทษทัณฑ์ประเภทใดกัน
จอมยุทธ์พเนจรผู้เบาปัญญา มีเพียงพละกำลังอย่างเขา จะใช้ชีวิตสุขสบายได้สักเท่าใดเชียว
ยามปกติหากมีคนจ้างงาน ย่อมได้อิ่มหนำด้วยเหล้ายาปลาปิ้ง หากไร้คนจ้าง ก็ต้องไปแบกหามอยู่ริมน้ำ กินข้าวต้มหรือแป้งนึ่งประทังชีวิตไปวันๆ หากช่วงไหนงานหายาก งานแบกหามก็ไม่มี คนอื่นอาจจะไปรบกวนสหายร่วมอุดมการณ์เพื่อขอข้าวปลาอาหารประทังชีวิตกันไป แต่ฮั่วเอ้อร์หนิวเป็นคนรักศักดิ์ศรีมักจะทำใจขอใครไม่ได้ ดังนั้นการต้องทนหิวโหยติดต่อกันสองสามวันจึงเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา
การไม่ได้พูดจาสักหนึ่งเดือนอาจจะอึดอัดอยู่บ้าง เพราะเดิมทีเขาเป็นคนเสียงดังฟังชัดและชอบคุยโวโอ้อวด
ทว่าหากมิใช่การบังคับให้เขาต้องปิดปากเงียบด้วยตนเอง แต่เป็นการอ้าปากแล้วไม่มีเสียงออกมา เช่นนั้นก็ยังพอทนได้
ทว่าการไม่ได้ดื่มสุราหนึ่งปีนี่สิที่ทรมานที่สุด
สำหรับคนอาภัพในยุทธภพ ความสุขอย่างเดียวที่มีก็คือรสสุรา
“…”
ฮั่วเอ้อร์หนิวอ้าปากตั้งท่าจะวอนขอให้ท่านเซียนเปลี่ยนบทลงโทษ หรือลดระยะเวลาลงบ้าง ทว่าพอนึกได้ว่าวันนั้นที่ตนทำผิดไปก็เพราะฤทธิ์สุรา เขาจึงกลืนคำพูดนั้นกลับลงไป
“ขอบพระคุณท่านเซียนที่เมตตา!”
นักพรตหนุ่มยิ้มน้อยๆ ก่อนจะกล่าวต่อ “นี่เป็นเพียงการสั่งสอนจากข้า และเป็นโทษเพียงข้อหาที่ท่านลักไม้เท
