บทที่ 470 ไยจึงขโมยไม้เท้าข้า
………………..
ยามราตรีในอารามร้างกลางหมู่บ้านขุนเขา ประจวบเหมาะกับวสันตพิรุณเริ่มโปรยปราย
ช่วงนี้แถบนี้ไม่สงบสุขนัก ด้วยมีผีร้ายออกอาละวาด มันรบกวนทั้งเส้นทางสัญจรบนภูเขาและเส้นทางน้ำในแม่น้ำหยางเจียงที่อยู่เบื้องล่าง
เส้นทางบนเขายังนับว่าพอทำใจ เพราะเดิมทีก็ไม่ค่อยมีผู้คนสัญจรยามค่ำคืนอยู่แล้ว เมื่อมีข่าวผีหลอกผู้คนยิ่งบางตา อย่างมากก็เพียงพ่อค้าต่างถิ่นที่ไม่รู้ความจนเดินทางล่าช้า หรือพวกที่หวังจะเร่งรุดไปพักแรมที่ย่านร้านค้าสิบลี้นอกเมืองหยางตู ครั้นเดินทางผ่านที่นี่จึงถูกมันปองร้าย ทว่าก็ใช่จะสำเร็จทุกคราไป ย่อมต้องอาศัยโชคช่วยด้วยส่วนหนึ่ง
ทว่าทางน้ำนั้นกลับมีเรือสินค้าสัญจรยามราตรีอยู่เป็นนิจ
หากเส้นทางบกและทางน้ำล้วนไร้เหยื่อให้ล่า มันก็จะเลือกหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุด แอบไปด้อมๆ มองๆ ตามหน้าต่างบ้านเรือน จนชาวบ้านต่างพากันขวัญหนีดีฝ่อ
ได้ยินมาว่ายอดฝีมือปราบปีศาจท่านอื่นก่อนจะลงมือกำจัดผีร้าย มักจะสอบถามถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของพวกมันให้ชัดเจนเสียก่อน แม้แต่เจ้าของเดิมของของวิเศษในมือเขาที่พำนักอยู่ในเมืองหยางตูยามนี้ก็ทำเช่นนั้น ฮั่วเอ้อร์หนิวจึงทำตามอย่างเขาบ้าง ก่อนจะมาที่นี่เขาจึงได้สอบถามที่มาที่ไปของผีร้ายตนนี้มาแล้วรอบหนึ่ง
ชาวบ้านละแวกนั้นต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ยามถึงวันจิงเจ๋อ พวกเขามักได้ยินเสียงผีคร่ำครวญเป็นครั้งแรกที่ใต้เชิงเขา
ราวกับเ
