สียงฟ้าร้องแห่งวสันตฤดูได้ปลุกให้มันตื่นจากการหลับใหล
ทว่าไม่รู้ด้วยเหตุใด สวรรค์กลับละเว้นไม่พรากชีวิตมันไป เมื่อมันรอดพ้นเคราะห์กรรมมาได้ก็นิ่งสงบอยู่เพียงไม่กี่วัน ก่อนจะเริ่มออกอาละวาดก่อกวนผู้คน
เจ้าสิ่งนี้ดุร้ายอำมหิตยิ่งนัก
ทั้งทางที่ว่าการเมือง ชาวบ้านผู้มั่งคั่งใต้เชิงเขา หรือแม้แต่ขุนนางที่เกษียณกลับบ้านเกิด ต่างก็เคยเชิญยอดฝีมือปราบผีมาแล้วหลายท่าน ทว่ากลับไม่มีผู้ใดจัดการมันได้ ต่อให้เป็นผู้ที่มีวิชาความรู้จริง ก็ทำได้เพียงรักษาชีวิตตนเองให้รอดกลับไปเท่านั้น
ฮั่วเอ้อร์หนิวไม่ค่อยได้พบเจอผีที่ดุร้ายเพียงนี้ ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะกระวนกระวาย ทว่าข้าวก็กินไปแล้ว สุราก็ดื่มไปแล้ว คำสรรเสริญของผู้อื่นเขาก็รับไว้แล้ว ทั้งยังคุยโวโอ้อวดออกไปเสียใหญ่โต แม้จะยังไม่ได้ตกลงราคาค่างวดกันให้แน่ชัด แต่คนอย่างเขาย่อมไม่มีทางขี้ขลาดถดถอยหนีไปกลางคัน ดังนั้นจึงรวบรวมความกล้าเดินทางมาที่นี่
และยามนี้ เรื่องราวทุกอย่างก็จบสิ้นลงแล้ว
เจ้าผีร้ายนั่น รูปร่างหน้าตาช่างดุดันนัก ทั้งยังใจกล้าไม่เบา เมื่อเห็นว่าเขาเป็นบุรุษร่างกำยำเลือดลมร้อนแรงกลับไม่เกรงกลัว ตรงข้ามกลับพุ่งเข้าใส่ ทว่าเพียงใช้ไม้เท้าไผ่ฟาดลงไปทีเดียว ร่างของมันก็ล้มลงส่งเสียงดังสนั่น
ฟาดทีแรกล้มลงร้องครวญคราง ฟาดทีที่สองวิญญาณก็แตกซ่านหายไป
ไม่ต่างจากพวกปีศาจผีสางที่เขาเคยเจอมาก่อนหน้านี้เลยสักนิด
ฮั่วเอ้อร์หนิวนึกอยากจะตั้งชื่อ
