ใหม่! หลังบ้านพวกเราก็คือแม่น้ำหยางเจียง ซ้ายขวาเว้นระยะห่างจากบ้านเรือนคนอื่นพอสมควร ไฟไม่มีทางลามไปถึงบ้านผู้อื่นแน่ จะกลัวไปใย”
น้ำเสียงของชายชราแม้จะแหบพร่าไปตามกาลเวลาและพูดจาติดขัดไปบ้าง ทว่าคำพูดนั้นกลับก้องกังวานไปทั่วจวน ทุกคนล้วนได้ยินถนัดถนี่ และความเด็ดเดี่ยวในคำพูดนั้นก็ทำให้ผู้คนรู้สึกนับถือยิ่งนัก
ทันใดนั้น ภายในจวนก็ยิ่งวุ่นวายขึ้นกว่าเดิม
ทุกคนต่างเร่งหาตัวสิ่งอัปมงคลอย่างลนลานและละเอียดขึ้นไปอีก บางคนเริ่มขนย้ายเงินทองและเครื่องเรือนล้ำค่าออกมา บางคนก็เริ่มขนฟืนแห้งเข้าไปภายใน
แม่นางสามสีนั่งอยู่บนกำแพงจนเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย นางจึงเปลี่ยนท่าทางจากที่เคยนั่งตัวตรงมาเป็นใช้มือเท้าคางแทน สายตายังคงจับจ้องอยู่เบื้องล่าง ทว่าเริ่มกลั้นหาวและกะพริบตาถี่ๆ ด้วยความง่วงงุนเสียแล้ว
แต่ในขณะนั้นเอง นางก็พลันชะงักไป
แวบเดียวเท่านั้น นางหันขวับไปจ้องเขม็งที่ลานกว้างว่างเปล่ากลางจวนจุดหนึ่ง ทั้งที่ตรงนั้นไม่มีสิ่งใดตั้งอยู่ แต่นางกลับไม่ยอมละสายตาแม้แต่กะพริบเดียว
นางมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วชายตามองไปทางชายชราผู้นั้น คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
จากนั้นนางก็จ้องมองกลางจวนต่อไป สายตาค่อยๆ เคลื่อนตามบางสิ่งอย่างช้าๆ
ทว่าจุดที่นางมองอยู่นั้นก็ยังคงว่างเปล่า
ชายชรากลางจวนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม คอยชำเลืองมองนางเป็นระยะ ส่วนคนอื่นๆ ในจวนยังคงเดินขวักไขว่ค้นหากันอย่างละเอียด โดยไม่มีผู้ใดสัง
