็ไม่มีทางมองเห็นได้เลย
บุรุษผู้นั้นกำลังจดจ้องอยู่อย่างนั้น ทันใดนั้นตรงหน้ารอยเท้าขนาดใหญ่ก็พลันปรากฏรอยเท้าเล็กๆ ที่พร่ามัวโผล่ขึ้นมาอีกหลายจุด โดยมีระยะห่างสั้นมาก
“อ๊ะ!”
ชายผู้นั้นตกใจจนก้าวถอยหลังไปสองก้าว พลางชี้มือไปข้างหน้าแล้วตะโกนสุดเสียง “อยู่นี่! มันอยู่นี่!”
คำพูดเดียวเรียกให้ผู้คนนับไม่ถ้วนหันขวับกลับมามอง
“อยู่ที่ไหน”
“ตรงนี้! แต่มองไม่เห็นตัวมัน!”
ฟิ้ว…!
ทันใดนั้น มีคนเหวี่ยงคบไฟกวาดผ่านอากาศเหนือพื้นดินตรงจุดนั้น
คบไฟกวาดผ่านความว่างเปล่าไป แต่เมื่อผ่านจุดที่เป็นรอยเท้า กลับดูเหมือนมันจะไปกระแทกเข้ากับสิ่งของที่หนักและแข็งกระด้างบางอย่างเข้า
ปัง!
เกิดเสียงดังขึ้นพร้อมกับสะเก็ดไฟที่แตกกระจาย
เคร้ง เคร้ง เคร้ง…
มีเสียงวัตถุโลหะกลิ้งไปบนพื้น ติดต่อกันหลายตลบ รอยแป้งบางๆ บนพื้นช่วยเผยให้เห็นวิถีการกลิ้งของมัน ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่ทรงกลมที่สมบูรณ์นัก
“อยู่นี่!”
“มองไม่เห็นเลย!”
“สาดแป้งสิ!”
“เอาแป้งมา!”
“มันกำลังจะหนีไปแล้ว!”
เจ้าสิ่งอัปมงคลเริ่มลนลาน มันไม่สนใจที่จะเดินตามรอยเท้าคนเพื่อพรางร่องรอยอีกต่อไป แต่มุ่งหน้าหนีออกไปทางประตูใหญ่ แป้งบางๆ บนพื้นถูกมันเหยียบจนเกิดเป็นรอยเท้ามากมาย รอยเท้าแต่ละรอยมีขนาดเท่าเพียงปลายนิ้วมือ คล้ายกับรอยนิ้วมือกดลงไป แม้จะไม่ได้เกลี่ยแป้งออกไปมากนักแต่ก็เห็นได้ชัดเจนในยามนี้
“มันจะหนีออกไปแล้ว!”
“แป้งมาแล้ว!”
“มันชนขาข้า!”
มีคนประคอ
