คืน ในความฝันนั้น บนต้นไม้เก่าแก่จะปรากฏใบหน้าอ้วนฉอเลาะหน้าเดิมออกมาสนทนากับท่านถึงเรื่องต่างๆ คล้ายเป็นการพูดคุยสัพเพเหระ เมื่อผ่านไปหลายวัน ท่านเริ่มเกิดความสงสัย จึงสั่งให้พวกเราขุดโคนต้นไม้เพื่อตรวจสอบดู”
“เล่าต่อสิ”
“เล่าต่อสิ!”
“ขุดลงไปได้สองฉื่อก็พบแผ่นอิฐ พอขุดแผ่นอิฐออกแล้วขุดลงไปอีกหนึ่งฉื่อ ก็พบรากไม้ และใต้รากไม้นั้นก็พบหีบใบหนึ่ง ซึ่งแปลกนักที่มันไม่ผุพังตามกาลเวลา เมื่อเปิดออกดู ภายในกลับเป็นรูปสลักคางคกทองคำ” ชายแซ่เลี่ยวหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง พลางเลียริมฝั่งปาก “ใครๆ ก็ว่าคางคกทองคำนำโชค ประกอบกับนึกถึงความฝัน ท่านพ่อจึงอัญเชิญมันเข้าบ้านในวันนั้นและกราบไหว้บูชาอย่างดี ตกกลางคืนท่านก็ฝันอีก ในฝันมีบุรุษร่างอ้วนพุงพลุ้ยมาขอบคุณท่าน พร้อมทั้งบอกเคล็ดลับการบูชา พวกเราทั้งบ้านต่างทำตามอย่างเคร่งครัด แล้วก็เป็นจริงดังคาด ตั้งแต่เดือนแรกของปี การค้าก็รุ่งเรืองขึ้นมาก ราวกับโชคลาภวิ่งเข้าหาจริงๆ”
“แล้วความจริงเล่า”
“แล้วความจริงเล่า” เด็กหญิงตัวน้อยยังคงเลียนแบบคำพูด ทว่าคราวนี้นางดูจะสนใจหัวข้อนี้เป็นพิเศษ จึงถามเสริมด้วยน้ำเสียงใสเล็ก “มีโชคลาภจริงๆ หรือ”
“ตอนนั้นพวกเราคิดว่าได้ของล้ำค่า มีวาสนาทางทรัพย์ แต่ภายหลังจึงได้รู้ว่า เป็นเพราะร้านตำราร้านอื่นเจออุปสรรคต่างหาก” ชายแซ่เลี่ยวเอ่ยด้วยความละอาย “นั่นเป็นเรื่องที่มารู้ภายหลังขอรับ…อย่างไรเสียตอนนั้นพวกเราทุกคนต่างจมอย
