ลกคามือและข่มขู่มัน แต่ในคืนนั้นมันก็หายตัวไป ทว่ายังคงมาปรากฏในความฝันเพื่อทวงของบูชา หากไม่ถวายให้ หรือคิดจะหนีออกไปจากหยางตู มันก็จะพ่นน้ำสีดำออกมา ทำให้รู้สึกเจ็บปวดเจียนตายขอรับ”
“น่าเสียดาย…”
ซ่งโหยวได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจพลางส่ายหน้า “หากมนุษย์ไร้ซึ่งความอาลัย ไม่เหลือทางถอยให้ตนเอง ในโลกนี้ก็น้อยนักจะมีสิ่งใดต่อกรกับมนุษย์ได้ ท่านมีใจเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ ทว่ายังขาดความโหดเหี้ยมไปสักนิด”
“คุณชายพอจะมีวิธีหรือไม่”
ชายแซ่เลี่ยวและกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลังต่างมองมาที่ซ่งโหยว
เด็กหญิงตัวน้อยก็หันมามองเขาเช่นกัน
“แล้วพวกท่านหาที่พักของข้าพบได้อย่างไร” นักพรตหนุ่มกลับถามย้อนไปเสียอย่างนั้น
“ข้ามีญาติห่างๆ คนหนึ่งรับราชการอยู่ในที่ว่าการเมือง วันนี้บังเอิญพบกันกลางถนนจึงได้สนทนากันเล็กน้อย ได้ยินเขาพูดถึงเรื่องประหลาดเมื่อคืน พอดีกับที่ข้ากำลังกลัดกลุ้มเรื่องนี้อยู่ จึงถามหาที่อยู่ของท่านเซียนมา เมื่อลากับเขาในช่วงบ่ายจึงรีบมาหาท่านทันทีขอรับ” ชายแซ่เลี่ยวกล่าว “ไม่คาดคิดว่าท่านเซียนจะไม่อยู่บ้าน จึงได้แต่รออยู่ที่นี่”
“ที่แท้ก็เป็นคุณชายใหญ่ตระกูลเลี่ยวท่านนั้นเอง”
“เป็นเช่นนั้นขอรับ!”
“เช่นนั้นท่านคงเคยได้ยินมาบ้างกระมังว่า เมื่อคืนพวกเพื่อนบ้านเหล่านั้นกำจัดปีศาจร้ายกันอย่างไร”
“พ…พอจะได้ยินมาบ้างขอรับ”
ชายแซ่เลี่ยวเริ่มรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมาทันที
ทว่ากลับเห็นนักพรตหนุ
